অতি চমু প্ৰশ্ন :

১। ভাষাৰ মূল কি ?

উত্তৰ :ভাষাৰ মূল হ’ল ধ্বনি।

২। ধ্বনি কাক বোলে ?

উত্তৰ :ভাষাৰ আটাইতকৈ সৰু গোটটোক ধ্বনি বোলা হয়। সাধাৰণতে মানুহে মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিবলৈ মুখৰ সহায়ত যিবোৰ অৰ্থপূৰ্ণ শব্দ উচ্চাৰণ কৰে, তাৰ ক্ষুদ্ৰতম অংশই হ’ল ধ্বনি।

৩। আখৰ বুলিলে কি বুজা ?

উত্তৰ :কোনো এটা ভাষাৰ ধ্বনিবোৰক চকুৰে চাবলৈ বা লিখি প্ৰকাশ কৰিবলৈ যিবোৰ চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাকেই সাধাৰণ অৰ্থত আখৰ বা বৰ্ণ বোলা হয়।

৪। ভাষা কাক বোলে ?

উত্তৰ :মানুহে নিজৰ মনৰ ভাব আনৰ আগত প্ৰকাশ কৰিবলৈ মুখৰ সহায়ত যিবোৰ অৰ্থপূৰ্ণ ধ্বনি বা ধ্বনিসমষ্টি উচ্চাৰণ কৰে, তাকেই ভাষা বোলা হয়।

৫। ৰূপ কাক বোলে ?

উত্তৰ :ভাষাৰ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিব পৰা আটাইতকৈ সৰু গোট বা এককক ৰূপ (Morpheme) বোলা হয়। অৰ্থাৎ, এটা শব্দক ভাঙিলে যিটো আটাইতকৈ সৰু অংশ পোৱা যায় আৰু যাৰ এটা নিৰ্দিষ্ট অৰ্থ থাকে, সেই অংশটোৱেই হ’ল ৰূপ। ৰূপবোৰ লগ লাগিয়েই একো একোটা শব্দ গঠিত হয়।

৬। পাণিনিয়ে ৰচনা কৰা ব্যাকৰণখনৰ নাম কি ?

উত্তৰ : পাণিনিয়ে ৰচনা কৰা ব্যাকৰণখনৰ নাম 'অষ্টাধ্যায়ী' I

৭। ব্যাকৰণ কাক বোলে ?

উত্তৰ :যি শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰিলে কোনো এটা ভাষা শুদ্ধকৈ ক’ব, পঢ়িব আৰু লিখিব পাৰি, তাকেই ব্যাকৰণ (Grammar) বোলা হয়। অৰ্থাৎ, ভাষা এটাৰ গঠন প্ৰণালী আৰু তাৰ নিয়মাৱলী যিখন পুথিত আলোচনা কৰা হয়, সেইখনেই হ’ল সেই ভাষাৰ ব্যাকৰণ।

৮। মাতৃভাষা বুলিলে কি বুজা ?

উত্তৰ :শিশু এটিক জন্মৰ পিছত মাক বা পৰিয়ালৰ লোকৰ মুখৰ পৰা যি ভাষা স্বাভাৱিকতে শিকে, তাকেই মাতৃভাষা (Mother Tongue) বোলা হয়। অৰ্থাৎ, যিটো ভাষাৰ সহায়ত এজন ব্যক্তিয়ে কেঁচুৱা কালৰে পৰা নিজৰ মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিবলৈ শিকে আৰু যিটো ভাষা তেওঁৰ বাবে আটাইতকৈ সহজ তথা আপোন, সেইটোৱেই তেওঁৰ মাতৃভাষা।

৯। উপভাষা কাক বোলে ?

উত্তৰ :কোনো এটা মূল ভাষাৰ পৰা ঠাইভেদে যিবোৰ স্থানীয় বা আঞ্চলিক ৰূপৰ সৃষ্টি হয়, তাকে উপভাষা (Dialect) বোলা হয়। এটা নিৰ্দিষ্ট ভাষা কওঁতে বিভিন্ন অঞ্চলৰ মানুহৰ উচ্চাৰণ, শব্দৰ ব্যৱহাৰ আৰু সুৰৰ যি সামান্য পাৰ্থক্য দেখা যায়, সেই আঞ্চলিক ৰূপবোৰেই হ’ল উপভাষা।

১০। মান্যভাষা কাক বোলে ?

উত্তৰ :কোনো এটা ভাষাৰ বিভিন্ন উপভাষাবোৰৰ মাজত একতা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু চৰকাৰী কাম-কাজ, শিক্ষা তথা সাহিত্যৰ চৰ্চাৰ বাবে যিটো সৰ্বজনগ্ৰাহ্য ৰূপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাকেই মান্যভাষা (Standard Language) বোলা হয়। সহজ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে, এটা ভাষাৰ যিটো ৰূপ সকলো অঞ্চলৰ মানুহে বুজি পায় আৰু যিটো নিয়মীয়া ব্যাকৰণেৰে পৰিচালিত হয়, সেইটোৱেই হ’ল মান্যভাষা।

১১। অসমীয়া ভাষাই ধ্ৰুপদী ভাষাৰ মৰ্যাদা কেতিয়া পাইছিল ?

উত্তৰ :অসমীয়া ভাষাই ২০২৪ চনৰ ৩ অক্টোবৰ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা ধ্ৰুপদী ভাষা (Classical Language) হিচাপে আনুষ্ঠানিক মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।

১২। অসমীয়া ভাষা কোনটো প্ৰাকৃতৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল ?

উত্তৰ  :অসমীয়া ভাষাৰ উৎপত্তিৰ ক্ষেত্ৰত ভাষাবিদসকলৰ মাজত বিভিন্ন মতবাদ থাকিলেও, সৰ্বাধিক গ্ৰহণযোগ্য মতটো হ’ল— অসমীয়া ভাষা মাগধী প্ৰাকৃতৰ (Magadhi Prakrit) পৰা উদ্ভৱ হৈছিল।

১৩। মিছনেৰীসকলে ব্যৱহাৰ কৰা অসমীয়া ভাষাটোৰ প্ৰধান ত্ৰুটি কি আছিল ?

উত্তৰ : আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনেৰীসকলে অসমীয়া ভাষাৰ পুনৰুদ্ধাৰ আৰু প্ৰসাৰত অগ্ৰণী ভূমিকা লৈছিল যদিও তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা ভাষাটোত এটা ডাঙৰ ত্ৰুটি আছিল। সেই ত্ৰুটিটো হ’ল— উচ্চাৰণ অনুযায়ী বানান লিখা পদ্ধতি (Phonetic Spelling)।

১৪। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ দ্বিতীয় ব্যাকৰণখনৰ নাম কি ?

উত্তৰ: হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ৰচনা কৰা দ্বিতীয়খন তথা অত্যন্ত জনপ্ৰিয় ব্যাকৰণখনৰ নাম হ’ল 'অসমীয়া ব্যাকৰণ'।

১৫। স্বৰৰ হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘৰ পাৰ্থক্যই অসমীয়াত অৰ্থৰ পাৰ্থক্য ঘটাব পাৰেনে ?

উত্তৰ : অসমীয়া ভাষাত স্বৰৰ হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘৰ পাৰ্থক্যই উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত অৰ্থৰ পাৰ্থক্য ঘটাব নোৱাৰে।

১৬। অসমীয়া ভাষাৰ বিশিষ্ট স্বৰবৰ্ণ কেইটা ?

উত্তৰ :অসমীয়া ভাষাৰ বিশিষ্ট স্বৰধ্বনি বা স্বৰবৰ্ণ ৮ (আঠ) টা।

১৭। অসমীয়া বিশিষ্ট ধ্বনিক কি চিহ্নৰে বুজোৱা হয় ?

উত্তৰ : অসমীয়া বিশিষ্ট ধ্বনিক বুজাবলৈ বৰ্ণ বা আখৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

১৮। ‘ং’ আৰু ‘ঃ’ (বিসৰ্গ)ক কি বৰ্ণ বোলে ?

উত্তৰ : অসমীয়া ব্যাকৰণত ‘ং’  আৰু ‘ঃ’ (বিসৰ্গ)ক অযোগবাহ বৰ্ণ বা আশ্ৰিত বৰ্ণ বোলা হয়।

১৯। ‘য়’ আৰু ‘ৱ’ক কি বৰ্ণ বোলে ?

উত্তৰ : অসমীয়া ব্যাকৰণত ‘য়’ আৰু ‘ৱ’— এই বৰ্ণ দুটাক অৰ্ধস্বৰ (Semi-vowels) বা অন্তঃস্থ বৰ্ণ বোলা হয়।

২০। অসমীয়া ভাষাৰ পাৰ্শ্বিক বৰ্ণ কোনটো ?

উত্তৰ : অসমীয়া ভাষাৰ পাৰ্শ্বিক বৰ্ণ হ’ল ‘ল’।

২১| ‘নিকা অসমীয়া ভাষা’ পুথিখনৰ লেখক কোন ?

উত্তৰ: ‘নিকা অসমীয়া ভাষা’ পুথিখনৰ লেখক ড° মহেশ্বৰ নেওগ I

22 I 'আর্শীবাদ' শব্দটো শুদ্ধ নে ভুল ?

উত্তৰ: 'আর্শীবাদ' শব্দটো ভুল। এই শব্দটোৰ শুদ্ধ বানান হ'ল আশীর্বাদ।

চমু প্ৰশ্ন :

১। অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমখন ব্যাকৰণ কোনে, কেতিয়া ৰচনা কৰে ?

উত্তৰ : অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমখন ব্যাকৰণ উইলিয়াম ৰবিনছনে ১৮৩৯ চনত ৰচনা কৰিছিল।

২। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ প্ৰথম ব্যাকৰণখনৰ নাম কি ? এইখন কেতিয়া প্ৰকাশিত হৈছিল ?

উত্তৰ :হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ প্ৰথম ব্যাকৰণখনৰ নাম 'অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ' আৰু ই ১৮৫৯ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল।

৩। কোনখিনি সময়ক অসমীয়া ভাষাৰ ‘অন্ধকাৰ যুগ’ বোলা হয় ?

উত্তৰ :অসমীয়া সাহিত্য আৰু ভাষাৰ ইতিহাসত ১৮৩৬ চনৰ পৰা ১৮৭৩ চনলৈ—এই ৩৭ বছৰীয়া সময়ছোৱাক 'অন্ধকাৰ যুগ' বুলি কোৱা হয়।

৪। অসমীয়া ভাষা অসমৰ পৰা কেতিয়া আৰু কিয় বহিষ্কৃত হৈছিল ?

উত্তৰ :অসমত ১৮৩৬ চনত অসমীয়া ভাষা চৰকাৰীভাৱে বহিষ্কৃত হৈছিল। ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনে বঙালী আমোলাসকলৰ প্ৰৰোচনাত অসমীয়া ভাষাক বঙালীৰ এটা 'উপভাষা' বুলি ভুল ধাৰণা কৰিছিল। শাসন চলোৱাৰ সুবিধা আৰু শিক্ষিত বঙালী কৰ্মচাৰীৰ আধিপত্যৰ বাবেই আদালত আৰু বিদ্যালয়ত অসমীয়াৰ সলনি বঙালী ভাষা প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। ১৮৭৩ চনতহে এই ভাষা পুনৰুদ্ধাৰ হয়।

৫। অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম ছপা পুথিখনৰ নাম কি ? এইখন কেতিয়া ছপা হৈছিল ?

উত্তৰ :অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম ছপা পুথিখনৰ নাম হ’ল ‘ধৰ্মপুস্তক’ (বাইবেলৰ অসমীয়া ভাঙনি)। এইখন ১৮১৩ চনত শ্ৰীৰামপুৰ মিছন প্ৰেছৰ পৰা ছপা হৈ ওলাইছিল।

৬। ধ্বনি আৰু বিশিষ্ট ধ্বনিৰ মাজৰ পাৰ্থক্য কি ?

উত্তৰ : 

৭। বিভাজ্য আৰু অবিভাজ্য ধ্বনি কাক বোলে ?

উত্তৰ : যিবোৰ ধ্বনিক শব্দৰ পৰা পৃথক কৰি বা খণ্ড-খণ্ড কৰি দেখুৱাব পাৰি, তাকে বিভাজ্য ধ্বনি বোলে। এই ধ্বনিবোৰৰ একোটা স্বতন্ত্ৰ অস্তিত্ব থাকে আৰু ইহঁতক এটাৰ পিছত এটাকৈ সজাই শব্দ গঠন কৰা হয়। উদাহৰণ: 'কলম' শব্দটোত থকা ক্, অ, ল, অ, ম্—এইবোৰ হ’ল বিভাজ্য ধ্বনি।

​যিবোৰ ধ্বনিক শব্দৰ পৰা খণ্ড-খণ্ড কৰি পৃথককৈ দেখুৱাব নোৱাৰি, কিন্তু বিভাজ্য ধ্বনিৰ ওপৰত আশ্ৰয় কৰি শব্দৰ অৰ্থৰ পৰিৱৰ্তন ঘটায়, তাকে অবিভাজ্য ধ্বনি বোলে। এইবোৰ একক নহয়, বৰঞ্চ উচ্চাৰণৰ একোটা বিশেষ ভংগীহে।উদাহৰণ: 'কঁকাল' শব্দটোত থকা চন্দ্ৰবিন্দু (নাসিক্যভৱন) এটা অবিভাজ্য ধ্বনি। ইয়াক ব্যঞ্জনধ্বনিৰ পৰা পৃথক কৰি অকলে উচ্চাৰণ কৰিব নোৱাৰি, কিন্তু ই শব্দটোৰ উচ্চাৰণ আৰু অৰ্থত প্ৰভাৱ পেলায়।

৮। নিয়ত আৰু অনিয়ত ধ্বনিৰ পাৰ্থক্য কি ?

উত্তৰ :

৯। চন্দ্ৰবিন্দু (ঁ)ৰ বিশিষ্ট ধ্বনিৰ মৰ্যাদা আছেনে? উদাহৰণ দিয়া।

উত্তৰ :অসমীয়া ভাষাত চন্দ্ৰবিন্দু (ঁ)ৰ বিশিষ্ট ধ্বনিৰ মৰ্যাদা আছে I উদাহৰণ :

১. কাহ (এবিধ বেমাৰ বা ডিঙিৰ খচখচনি) ; কাঁহ (এবিধ ধাতু বা মিশ্ৰিত ধাতু)

২. আহ (অহা ক্ৰিয়াৰ আদেশসূচক ৰূপ) ; আঁহ (গছ বা ফলৰ ভিতৰত থকা সূতাৰ দৰে অংশ)

৩. গাত (শৰীৰত) ; গাঁত (মাটিৰ গাত বা গৰ্ত)

৪. হাত (শৰীৰৰ অংগ) ; হাঁত (আঘাত বা চাব)

১০। ‘সুৰ লহৰ’ৰ বাবে অসমীয়া বাক্যৰ অৰ্থ পৰিৱৰ্তন হয়নে ? উদাহৰণ দিয়া।

উত্তৰ : অসমীয়া ভাষাত ‘সুৰ লহৰ’ (Intonation)-ৰ বাবে বাক্যৰ অৰ্থৰ পৰিৱৰ্তন নিশ্চিতভাৱে হয়। সুৰ লহৰ হ’ল কথা কওঁতে সুৰৰ যি উঠা-নমা হয়, তাকে বুজায়। একেটা বাক্যকে বেলেগ বেলেগ সুৰেৰে ক’লে তাৰ ভাৱ বা অৰ্থ সলনি হৈ যায়। অসমীয়া ভাষাত সুৰ লহৰে কেনেকৈ অৰ্থ সলনি কৰে, তাৰ উদাহৰণ তলত দিয়া হ’ল: উদাহৰণ: "তুমি ভাত খালা"

এই একেটা বাক্যকে সুৰৰ পৰিৱৰ্তন ঘটাই তিনিটা বেলেগ অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি:

১. সাধাৰণ বিবৃতি (Statement): যেতিয়া আমি স্বাভাৱিক সুৰত কওঁ— "তুমি ভাত খালা।" ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল কোনোবাই ভাত খোৱা কাৰ্যটো সম্পূৰ্ণ কৰাৰ এটা খবৰ বা তথ্য দিয়া।

২. প্ৰশ্নবোধক (Question): যেতিয়া বাক্যটোৰ শেষৰ ফালে সুৰটো অলপ ওপৰলৈ তোলা হয়— "তুমি ভাত খালা?" তেতিয়া ই এটা প্ৰশ্নলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। অৰ্থাৎ, তুমি ভাত খাইছা নে নাই সেইটো জানিব বিচৰা হৈছে।

৩. আশ্চৰ্যবোধক (Exclamatory): যেতিয়া আচৰিত হোৱা বা বিস্ময় প্ৰকাশ কৰা সুৰেৰে কোৱা হয়— "তুমি ভাত খালা!" ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ইমান সোনকালে বা ইমান বেছি ভাত কেনেকৈ খালা তাক লৈ বক্তা আচৰিত হৈছে।

১১। নাসিক্য আৰু অনুনাসিক ধ্বনি কাক বোলে ?

উত্তৰ : যিবোৰ ব্যঞ্জনধ্বনি উচ্চাৰণ কৰোঁতে মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত নহয় ক’ৰবাত বায়ুৰ বাধাৰ সৃষ্টি হয় আৰু বায়ু কেৱল নাকেৰে ওলাই যায়, তেনে ধ্বনিক নাসিক্য ধ্বনি বোলে।উদাহৰণ: মা , নাম , বেঙেনা । 

​যেতিয়া কোনো এটা স্বৰধ্বনি উচ্চাৰণ কৰোঁতে বায়ু একেলগে মুখ আৰু নাক—এই দুয়োটা পথেৰে ওলাই যায়, তেতিয়া সেই স্বৰধ্বনিটোক অনুনাসিক ধ্বনি বোলে।উদাহৰণ: হাঁহি , কুঁৱলী ।

১২। এ আৰু এ’ ধ্বনিৰ পাৰ্থক্য দেখুৱাই দুয়োৰে শব্দ লিখা।

উত্তৰ :

১৩। অ আৰু অ’ ধ্বনিৰ পাৰ্থক্য দেখুৱাই দুয়োৰে শব্দ লিখা।

উত্তৰ 

১৪। অঘোষ আৰু সঘোষ বৰ্ণ কাক বোলে ?

উত্তৰ :যিবোৰ বৰ্ণ উচ্চাৰণ কৰোঁতে আমাৰ স্বৰতন্ত্ৰী কঁপনি নুঠে বা বৰ্ণটোৰ উচ্চাৰণত কোনো গম্ভীৰ নাদ (ঘোষ) সৃষ্টি নহয়, তাকে অঘোষ বৰ্ণ বোলে।উদাহৰণ:

• ক, খ

• চ, ছ

• ট, ঠ

• ত, থ

• প, ফ

​যিবোৰ বৰ্ণ উচ্চাৰণ কৰোঁতে আমাৰ স্বৰতন্ত্ৰী কঁপনি উঠে আৰু এটা গম্ভীৰ শব্দ বা নাদৰ সৃষ্টি হয়, তাকে সঘোষ বৰ্ণ বোলে।উদাহৰণ:

• গ, ঘ, ঙ

• জ, ঝ, ঞ

• ড, ঢ, ণ

• দ, ধ, ন

• ব, ভ, ম

১৫। অল্পপ্ৰাণ আৰু মহাপ্ৰাণ বৰ্ণ কাক বোলে ?

উত্তৰ :যিবোৰ বৰ্ণ উচ্চাৰণ কৰোঁতে মুখৰ পৰা খুব কম পৰিমাণৰ বায়ু বা নিশাহ বাহিৰ হয়, তাকে অল্পপ্ৰাণ বৰ্ণ বোলে। এইবোৰ বৰ্ণৰ উচ্চাৰণ চুটি আৰু সহজ।উদাহৰণ:

• ক, গ

• চ, জ

• ট, ড

• ত, দ

• প, ব

​যিবোৰ বৰ্ণ উচ্চাৰণ কৰোঁতে মুখৰ পৰা অধিক পৰিমাণৰ বায়ু বা নিশাহ জোৰেৰে বাহিৰ হয়, তাকে মহাপ্ৰাণ বৰ্ণ বোলে। এইবোৰ বৰ্ণ উচ্চাৰণ কৰিবলৈ অলপ বেছি শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়।উদাহৰণ:

• খ, ঘ

• ছ, ঝ

• ঠ, ঢ

• থ, ধ

• ফ, ভ

16. বিভক্তি কাক বোলে ? আৰু ই কেই প্ৰকাৰৰ আৰু কি কি?

উত্তৰ : যিবোৰ বৰ্ণ বা বৰ্ণসমষ্টি (চিহ্ন) প্ৰাতিপদিক (নামপদ) বা ধাতুৰ (ক্ৰিয়াপদ) পিছত বহি পদ গঠন কৰে আৰু বাক্যৰ আন পদৰ সৈতে সম্বন্ধ স্থাপন কৰে, তাকে বিভক্তি বোলে।উদাহৰণস্বৰূপ: 'ৰামে ভাত খালে।'— ইয়াত 'ৰাম' শব্দটোৰ পিছত 'এ' বিভক্তি যোগ হৈ 'ৰামে' পদটো গঠন হৈছে।

বিভক্তিৰ প্ৰকাৰ:

অসমীয়া ভাষাত বিভক্তি প্ৰধানকৈ ২ (দুই) প্ৰকাৰৰ:

১/ শব্দ বিভক্তি বা কাৰক বিভক্তি: নামপদৰ (বিশেষ্য, সৰ্বনাম আদি) পিছত বহা বিভক্তি। 

২/ ক্ৰিয়া বিভক্তি: ধাতু বা ক্ৰিয়াৰ পিছত বহা বিভক্তি (যেনে: খা + ইলোঁ = খাইলোঁ)।

17. শব্দ বিভক্তি কেই প্ৰকাৰৰ আৰু কি কি?

উত্তৰ : অসমীয়া ব্যাকৰণত শব্দ বিভক্তি ৭ (সাত) প্ৰকাৰৰ। তলৰ তালিকাখনত ইয়াৰ নাম আৰু চিহ্নসমূহ দিয়া হ’ল:

নীতিদীৰ্ঘ প্ৰশ্ন :

১। অসমীয়া ভাষা সাহিত্যত মিছনেৰীসকলৰ অৱদান উল্লেখ কৰা।

উত্তৰ : অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলৰ ভূমিকা কোনোকালে পাহৰিব নোৱাৰি। আচলতে, ঊনবিংশ শতিকাত যেতিয়া অসমীয়া ভাষা নিজৰ ঘৰতে এলাগী হৈ পৰিছিল আৰু স্কুল-কাছাৰীৰ পৰা বিতাড়িত হৈ এক চৰম সংকটৰ গৰাহত পৰিছিল, ঠিক সেই সময়তে মিছনেৰীসকলে এই ভাষাটোক মৰম দি বুকুত সাৱটি লৈছিল। ১৮৩৬ চনত আমেৰিকান বেপ্তিষ্ট মিছনেৰীসকল অসমলৈ অহাটো আমাৰ ভাষাৰ বাবে আছিল এক আশীৰ্বাদস্বৰূপ।তেওঁলোকৰ অৱদানসমূহক আমি এনেদৰে চাব পাৰোঁ:

• অৰুণোদইৰ প্ৰকাশ: ১৮৪৬ চনত শিৱসাগৰৰ মিছন প্ৰেছৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা প্ৰথম অসমীয়া সংবাদ পত্ৰ 'অৰুণোদই' আছিল আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ বুনিয়াদ। ই কেৱল বাতৰি কাকতেই নাছিল, বৰঞ্চ ই অসমীয়া মানুহৰ মাজত আধুনিক চিন্তা-চৰ্চা আৰু সাহিত্যিক পৰিবেশ গঢ়ি তুলিছিল।

• প্ৰথম অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু অভিধান: ১৮৩৯ চনত উইলিয়াম ৰবিনছনে লিখা প্ৰথম অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ১৮৬৭ চনত মাইলছ ব্ৰনছনে সংকলন কৰা "অসমীয়া-ইংৰাজী অভিধান'" খনে আমাৰ ভাষাটোক এক শক্তিশালী ভেটি প্ৰদান কৰিছিল।

• ভাষাৰ মৰ্যাদা পুনৰুদ্ধাৰ: ১৮৩৭ চনৰ পৰা ১৮৭৩ চনলৈ অসমৰ স্কুল-কাছাৰীত বাংলা ভাষা প্ৰচলন কৰা হৈছিল। সেই সময়ত মাইলছ ব্ৰনছন, নাথান ব্ৰাউন আদি মিছনেৰীসকলে চৰকাৰৰ ওচৰত যুঁজ দি অসমীয়া ভাষাৰ স্বতন্ত্ৰতা প্ৰমাণ কৰিছিল আৰু আমাৰ ভাষাৰ মৰ্যাদা ঘূৰাই আনিছিল।

• আধুনিক গদ্যৰ সূচনা: মিছনেৰীসকলে ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে বাইবেলৰ অনুবাদ কৰাৰ লগতে যিবোৰ পুথি ৰচনা কৰিছিল, তাৰ জৰিয়তে অসমীয়া গদ্যই এক সৰল আৰু আধুনিক ৰূপ লাভ কৰিছিল। 'যাত্ৰিকৰ যাত্ৰা'ৰ দৰে অনুবাদমূলক গ্ৰন্থই আমাৰ কথ্য ভাষাক সাহিত্যৰ মৰ্যাদা দিছিল।

সামৰণি: মুঠতে ক'বলৈ গ'লে, আনন্দৰাম ঢেকীয়াল ফুকনৰ দৰে মনিষীসকলৰ লগত কান্ধত কান্ধ মিলাই মিছনেৰীসকলে সেইদিনা আমাৰ ভাষাটোক যি প্ৰাণ দিছিল, তাৰ বাবেই আজি আমি মুক্তমনে অসমীয়া ভাষা চৰ্চা কৰিব পাৰিছোঁ। তেওঁলোকৰ সেই নিঃস্বাৰ্থ কৰ্ম অসমীয়া জাতিয়ে সদায় শ্ৰদ্ধাৰে স্মৰণ কৰিব।

২। সংস্কৃত আৰু অসমীয়া ভাষাৰ ধ্বনিতত্ত্বৰ পাৰ্থক্য উল্লেখ কৰা।         

উত্তৰ :সংস্কৃত হ’ল এটা অতি নিয়মানুৱৰ্তী আৰু কঠিন উচ্চাৰণৰ ভাষা, আনহাতে অসমীয়া ভাষা উচ্চাৰণৰ দিশৰ পৰা বহুত সৰল আৰু কোমল। ইহঁতৰ মাজত থকা প্ৰধান পাৰ্থক্যবোৰ এনেধৰণৰ:

১. উষ্ম বৰ্ণৰ উচ্চাৰণ (Sibilants) : সংস্কৃতত শ (তালব্য), ষ আৰু স —এই তিনিটাৰ উচ্চাৰণ সম্পূৰ্ণ বেলেগ বেলেগ আছিল।

• কিন্তু অসমীয়া ভাষাত এই তিনিওটাৰে উচ্চাৰণ নাইকিয়া হৈ তাৰ ঠাইত এটা বিশেষ 'কণ্ঠ্য' বা 'জিহ্বামূলীয়' ধ্বনিৰ (যিটো শুনা যায় ইংৰাজী 'H' বা জাৰ্মান 'CH' ৰ দৰে) সৃষ্টি হৈছে। কেৱল যুক্তাক্ষৰতহে কেতিয়াবা ইয়াৰ উচ্চাৰণ 'চ'ৰ দৰে হয়।

২. মূৰ্ধন্য ধ্বনিৰ অভাৱ: সংস্কৃতত ট, ঠ, ড, ঢ আৰু ণ—এইবোৰ উচ্চাৰণ কৰোঁতে জিভাখন মূৰ্ধা বা ওপৰৰ তালুত লগাব লাগে।

• অসমীয়া ভাষাত এই বিশেষ মূৰ্ধন্য উচ্চাৰণটো নাই। আমি ট-বৰ্গ আৰু ত-বৰ্গ (ত, থ, দ, ধ) দুয়োটাকে দন্তমূলীয় (Alveolar) হিচাপেহে উচ্চাৰণ কৰোঁ। অৰ্থাৎ, আমাৰ উচ্চাৰণত 'ট' আৰু 'ত'ৰ মাজত যিমান পাৰ্থক্য থাকিব লাগে, সিমান নাথাকে।

৩. নাসিক্য ধ্বনি: সংস্কৃতত বৰ্গীয় নাসিক্য ধ্বনি (ঙ, ঞ, ণ, ন, ম) পাঁচোটাৰে সুকীয়া প্ৰয়োগ আছিল।

• অসমীয়া ভাষাত 'ঞ' আৰু 'ণ'ৰ নিজাকৈ কোনো উচ্চাৰণ নাই। 'ঞ'ৰ উচ্চাৰণ প্ৰায় 'ন' বা 'য়'ৰ দৰে হয় আৰু 'ণ'ৰ উচ্চাৰণ সদায় 'ন'ৰ দৰে হয়।

৪. নতুন স্বৰধ্বনিৰ সৃষ্টি: অসমীয়া ভাষাত দুটা বিশেষ স্বৰধ্বনি আছে যিটো সংস্কৃতত নাই— সেই দুটা হ’ল 'অ’' (ওপৰত উৰ্ধকমা থকা) আৰু 'এ’' (যিটোৰ উচ্চাৰণ ইংৰাজী 'Apple'ৰ 'A' ৰ দৰে)।

৩। অসমীয়া ধ্বনিতত্ত্বত অনাৰ্য ভাষাৰ প্ৰভাৱ বৰ্ণনা কৰা।

উত্তৰ :অসমীয়া ভাষাৰ যিটো বিশেষ সুৰ বা ধ্বনি— যিটো শুনিলে আমি একেবাৰতে চিনি পাওঁ যে এইটো আমাৰ আপোন ভাষা, তাৰ অন্তৰালত আছে শতিকা জুৰি চলি অহা অনাৰ্য ভাষাসমূহৰ গভীৰ প্ৰভাৱ। আমাৰ ভাষাটো কেৱল সংস্কৃতৰ পৰাই বৈ অহা নাই; বৰঞ্চ এই মাটিত থকা তিব্বত-বৰ্মী আৰু অষ্ট্ৰ'-এচিয়াটিক গোষ্ঠীৰ মানুহখিনিৰ মুখৰ ভাষাই আমাৰ ধ্বনিতত্ত্বক এক অনন্য ৰূপ দিছে।এই প্ৰভাৱসমূহক আমি এনেদৰে চাব পাৰোঁ:

• দন্ত্য আৰু মূৰ্ধন্যৰ মিলন: সংস্কৃতত 'ত, থ, দ, ধ' (দন্ত্য) আৰু 'ট, ঠ, ড, ঢ' (মূৰ্ধন্য) উচ্চাৰণ কৰোঁতে জিভাৰ স্থান বেলেগ আছিল। কিন্তু বড়ো, কছাৰী বা আহোম আদি ভাষাত এই পাৰ্থক্যটো নাছিল। ফলত অসমীয়া উচ্চাৰণটো সহজ হৈ পৰিল আৰু আমি দুয়োটা বৰ্গকে 'দন্তমূলীয়' (Alveolar) হিচাপে একেধৰণে উচ্চাৰণ কৰিবলৈ শিকিলোঁ।

• শব্দৰ আৰম্ভণিত দিয়া জোৰ: তুমি মন কৰিছানে, আমি অসমীয়া শব্দবোৰ কওঁতে প্ৰথম আখৰটোত অলপ বেছিকৈ জোৰ দিওঁ? এইটোকে 'শ্বাসাঘাত' (Initial Stress) বুলি কোৱা হয়। ভাষাবিদসকলৰ মতে, এইটো তিব্বত-বৰ্মী ভাষাৰ এক পোনপটীয়া প্ৰভাৱ।

• অনুনাসিক বা চন্দ্ৰবিন্দুৰ প্ৰয়োগ: অসমীয়া কথিত ভাষাত চন্দ্ৰবিন্দু বা নাসিক্য ধ্বনিৰ যি ব্যাপক ব্যৱহাৰ দেখা যায়, সেয়াও বহু পৰিমাণে আমাৰ এই অঞ্চলৰ থলুৱা অনাৰ্য ভাষাৰ সংমিশ্ৰণৰ ফল।

সামৰণি: সঁচাকৈ ক’বলৈ গ’লে, অনাৰ্য ভাষাৰ এই প্ৰভাৱবোৰেই অসমীয়াক আন ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাতকৈ (যেনে— হিন্দী বা বাংলা) সুকীয়া আৰু মৰম লগা কৰি তুলিছে। ই আমাৰ ভাষাটোক এক শক্তিশালী আৰু স্বতন্ত্ৰ ৰূপ প্ৰদান কৰিছে।

৪। সংস্কৃতৰ শিস ধ্বনি অসমীয়াত কিদৰে উচ্চাৰিত হয়, বর্ণনা কৰা I

উত্তৰ : অসমীয়া ভাষাৰ উচ্চাৰণৰ আটাইতকৈ আমোদজনক আৰু বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ দিশটোৱেই হ’ল সংস্কৃতৰ শিস ধ্বনিসমূহৰ পৰিৱৰ্তন। সংস্কৃতত 'শ' (তালব্য), 'ষ' (মূৰ্ধন্য) আৰু 'স' (দন্ত্য)—এই তিনিটা বৰ্ণৰ উচ্চাৰণ সম্পূৰ্ণ বেলেগ বেলেগ আছিল। কিন্তু আমাৰ অসমীয়া ভাষাই এই গোটেই ধাৰণাটোকেই এক নতুন আৰু অনন্য মাত্ৰা দিলে। কেনেকৈ এই পৰিৱৰ্তন ঘটিল, তাৰ এক চমু আভাস তলত দিয়া হ’ল:

• তিনিটা ধ্বনিৰ একত্ৰীকৰণ: সংস্কৃতত যিটো শিস ধ্বনি বা হিচহিচনি শব্দ আছিল, অসমীয়া ভাষাত সেইটো প্ৰায় নাইকিয়া হৈ পৰিল। আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে এই তিনিওটা বৰ্ণকে (শ, ষ, স) একেটা বিশেষ ধৰণৰ উচ্চাৰণলৈ লৈ আহিল। ইয়াক ভাষাবিজ্ঞানৰ ভাষাত 'জিহ্বামূলীয়' বা 'কণ্ঠ্য' (Guttural) ধ্বনি বুলি কোৱা হয়।

• যুক্তাক্ষৰত ইয়াৰ ৰূপ: অৱশ্যে মন কৰিবলগীয়া কথাটো হ’ল, যেতিয়া এই শিস ধ্বনিবোৰ অন্য ব্যঞ্জনৰ লগত যুক্ত হয় (যেনে— 'স্ত', 'স্থ', 'স্ম'), তেতিয়া কিন্তু ইহঁতৰ উচ্চাৰণ আকৌ কিছু পৰিমাণে সংস্কৃতৰ দৰেই দন্ত্য বা 'চ' সদৃশ হৈ পৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, 'নমস্কাৰ' বা 'আকাশ' বুলি কওঁতে আমি ইয়াৰ পাৰ্থক্যটো ধৰিব পাৰোঁ।

সামৰণি: আচলতে এই অনা-আৰ্য বা তিব্বত-বৰ্মী প্ৰভাৱৰ বাবেই আমাৰ উচ্চাৰণত এই পৰিৱৰ্তন আহিল। এই বিশেষ উচ্চাৰণটোৱেই হ’ল আমাৰ পৰিচয়, যিয়ে অসমীয়া ভাষাক ভাৰতৰ আন সকলো ভাষাতকৈ এক স্বতন্ত্ৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে।

৫। সংস্কৃতৰ লিংগ আৰু বচন অসমীয়াত কিদৰে পৰিৱৰ্তন হৈছে বৰ্ণনা কৰা।

উত্তৰ :সংস্কৃতৰ পৰা অসমীয়ালৈ আহোঁতে লিংগ আৰু বচনৰ ক্ষেত্ৰত এক আমূল আৰু সৰলীকৃত পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। সংস্কৃতত লিংগ বিচাৰ কৰা হৈছিল শব্দৰ গঠন বা ব্যাকৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি (Grammatical Gender) আৰু তাত পুংলিংগ, স্ত্ৰীলিংগৰ লগতে 'ক্লীব লিংগ'ৰো প্ৰচলন আছিল, কিন্তু অসমীয়াত ক্লীব লিংগৰ ধাৰণাটো লোপ পাই লিংগ বিচাৰ কেৱল প্ৰাকৃতিক বা জৈৱিক পাৰ্থক্যৰ (Natural Gender) ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰিল। একেদৰে, বচনৰ ক্ষেত্ৰত সংস্কৃতত থকা 'একবচন', 'দ্বিবচন' আৰু 'বহুবচন'—এই তিনিটা ভাগৰ পৰা অসমীয়াত 'দ্বিবচন'টো সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰি গ’ল আৰু কেৱল একবচন আৰু বহুবচনহে ৰৈ গ’ল। ইয়াৰ উপৰি, সংস্কৃতত বিশেষ্যৰ লিংগভেদে বিশেষণৰো ৰূপ সলনি হৈছিল, কিন্তু অসমীয়াত বিশেষণৰ কোনো লিংগভেদ নাই; বৰঞ্চ অসমীয়াত 'টো', 'খন', 'ডাল' আদিৰ দৰে নিৰ্দিষ্টতাবাচক প্ৰত্যয় আৰু 'বোৰ', 'হঁত', 'সকল' আদি বহুবচনবাচক চিনৰ ব্যৱহাৰহে অধিক প্ৰসাৰিত হ’ল।

৬| নিকা অসমীয়া ভাষা লিখাৰ বাবে কেনেধৰণৰ দিশবোৰৰ প্ৰতি মন কৰিব লাগে নিজৰ দৃষ্টিভঙ্গীৰে আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: অসমীয়া ভাষা আমাৰ গৌৰৱ আৰু পৰিচয়। এই ভাষা নিকা বা শুদ্ধ ৰূপত লিখাটো প্ৰত্যেকজন অসমীয়াৰ দায়িত্ব। নিকা অসমীয়া ভাষা লিখাৰ বাবে তলত দিয়া দিশবোৰৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে গুৰুত্ব দিয়া উচিত:

১. বানানৰ শুদ্ধতা: নিকা ভাষাৰ প্ৰথম চৰ্তই হ’ল শুদ্ধ বানান। হ্ৰস্ব ই-কাৰ, দীর্ঘ ঈ-কাৰ, হ্ৰস্ব উ-কাৰ আৰু দীর্ঘ ঊ-কাৰৰ প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত সচেতন হ’ব লাগে। বিশেষকৈ তৎসম আৰু তদ্ভৱ শব্দৰ বানানৰ পাৰ্থক্য বুজি লিখা উচিত। 

২. যতি চিহ্নৰ সঠিক প্ৰয়োগ: যতি চিহ্নৰ ভুল প্ৰয়োগে বাক্যৰ অৰ্থ সলনি কৰি দিব পাৰে। গতিকে ক’ত দাড়ি, কমা বা প্ৰশ্নবোধক চিহ্ন দিব লাগে, সেই বিষয়ে জ্ঞান থকাটো জৰুৰী। 

৩. ত্ৰিবৰ্ণৰ ব্যৱহাৰ (শ, ষ, স): অসমীয়া ভাষাত তিনিটা 'স' থাকিলেও ইয়াৰ উচ্চাৰণ প্ৰায় একে। কিন্তু লিখাৰ সময়ত কোনটো শব্দত কোনটো 'স' ব্যৱহাৰ হ'ব, সেইটো অভিধান চাই আয়ত্ত কৰিব লাগে। 

৪. ণত্ব বিধি আৰু ষত্ব বিধি: 'ণ' আৰু 'ষ'ৰ ব্যৱহাৰিক নিয়মসমূহ জানিলে বানানৰ ভুল বহু পৰিমাণে কমি যায়। 

৫. শব্দৰ অপপ্ৰয়োগ বৰ্জন: বহু সময়ত আমি ভুলকৈ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰোঁ। যেনে 'কৃপনতা'ৰ ঠাইত 'কৃপণালি' বা 'শুদ্ধতা'ৰ ঠাইত 'শুদ্ধাশুদ্ধি'ৰ ভুল প্ৰয়োগৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে। 

৬. বিদেশী শব্দৰ অসমীয়াকৰণ: আন ভাষাৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰোঁতে অসমীয়া ভাষাৰ ধ্বনি প্ৰকৃতিৰ লগত মিল থকাকৈ লিখিব লাগে। 

৭. বাক্য গাঁথনি: বাক্যবোৰ অতিশয় দীঘল নকৰি চুটি আৰু স্পষ্ট কৰিলে ভাষা নিকা হয়। একেটা শব্দৰে বাৰে বাৰে প্ৰয়োগ (Redundancy) কমাব লাগে।

সামৰণিত ক’ব পাৰি যে নিয়মিত অভিধান চলোৱা আৰু মান্য গ্ৰন্থ অধ্যয়ন কৰাৰ অভ্যাস কৰিলেহে নিকা অসমীয়া ভাষা লিখাৰ দক্ষতা গঢ়ি উঠে।

৭.  স্বৰপুঞ্জৰ বিসংগতি আৰু যুক্ত ব্যঞ্জনৰ বিজুতি সম্পৰ্কে এটি আলোচনা প্রস্তুত কৰা।

উত্তৰ: অসমীয়া লিখিত ভাষাত প্ৰায়েই উচ্চাৰণ আৰু বানানৰ মাজত কিছুমান ত্ৰুটি বা বিসংগতি দেখা যায়। এইবোৰক মূলতঃ দুটা ভাগত আলোচনা কৰিব পাৰি:

১. স্বৰপুঞ্জৰ বিসংগতি :

অসমীয়া ভাষাত দুটা বা ততোধিক স্বৰধ্বনি কেতিয়াবা একেলগে উচ্চাৰিত হয়। লিখাৰ সময়ত এই স্বৰপুঞ্জবোৰ সঠিককৈ প্ৰকাশ নকৰিলে অৰ্থৰ খেলিমেলি হ’ব পাৰে।

• ‘য়’ আৰু ‘ৱ’ৰ প্ৰয়োগ: অসমীয়া স্বৰপুঞ্জৰ ক্ষেত্ৰত আটাইতকৈ বেছি বিসংগতি দেখা যায় ‘য়’ আৰু ‘ৱ’ শ্ৰুতি ধ্বনিৰ ব্যৱহাৰত। বহু ক্ষেত্ৰত স্বৰবৰ্ণৰ সলনি এই শ্ৰুতিধ্বনিবোৰ ভুলকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

  • উদাহৰণ: 'খাওঁ' লিখিবলৈ গৈ বহুতে 'খাবোঁ' বা 'খাৱ' লিখে, যিটো অশুদ্ধ। একেদৰে 'গৈছিল'ৰ ঠাইত 'গইছিল' লিখাটো স্বৰপুঞ্জৰ বিসংগতি।

• উচ্চাৰণ আৰু লিখনৰ পাৰ্থক্য: আমি কওঁতে 'খাইছোঁ' বুলি কওঁ যদিও লিখোতে 'খাইছোঁ' লিখিব লাগে। কিন্তু বহুসময়ত মানুহে উচ্চাৰণ অনুসৰি 'খাইছু' বা 'খাইছো' লিখে। ইয়েই স্বৰপুঞ্জৰ বিসংগতিৰ সৃষ্টি কৰে।

২. যুক্ত ব্যঞ্জনৰ বিজুতি :

অসমীয়া যুক্তাক্ষৰবোৰ গঠন আৰু প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট জটিলতা আছে। ইয়াৰ সঠিক জ্ঞানৰ অভাৱত বানানত বিজুতি ঘটে।

• একে উচ্চাৰণৰ বিভিন্ন বৰ্ণ: অসমীয়া ভাষাত 'চ-ছ', 'জ-ঝ', 'ত-ট', 'ন-ণ', 'শ-ষ-স' আদিৰ উচ্চাৰণ প্ৰায় একে হোৱাৰ বাবে যুক্ত ব্যঞ্জন গঠনত খেলিমেলি হয়।

  • উদাহৰণ: 'প্ৰশ্ন' লিখোতে 'শ'ৰ লগত 'ন' যোগ হয়। কিন্তু বহুতে ইয়াক 'প্ৰস্ন' বা 'প্ৰষ্ণ' বুলি লিখে।

• যুক্তাক্ষৰৰ ৰূপান্তৰ: কিছুমান যুক্তাক্ষৰ দেখিবলৈ মূল বৰ্ণ দুটাতকৈ বেলেগ হয়। যেনে— হ + ম = হ্ম (ব্ৰহ্মপুত্ৰ), ক + ষ = ক্ষ (ক্ষমা)। এইবোৰৰ গঠন সঠিককৈ নজনাৰ বাবে লিখাৰ সময়ত বিজুতি ঘটে।

• ব-ফলা আৰু য-ফলাৰ ভুল: 'স্বত্ব' (অধিকাৰ) আৰু 'সত্ত্ব' (অস্তিত্ব) — এই দুয়োটাৰ যুক্তাক্ষৰৰ ব্যৱহাৰ পৃথক, কিন্তু সচৰাচৰ একে কৰি পেলোৱা হয়।

প্ৰশ্ন: ধ্বনিবোৰক কেইটা ভাগত ভগাব পাৰি আৰু কি কি? আলোচনা কৰা। (নম্বৰ: ৫)

উত্তৰ: মানুহৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা সাৰ্থক অৰ্থযুক্ত আটাইতকৈ সৰু সৰু উচ্চাৰিত শব্দ বা সুৰক ধ্বনি বুলি কোৱা হয়। উচ্চাৰণৰ বৈচিত্ৰ্য আৰু বৈশিষ্ট্য অনুসৰি অসমীয়া ভাষাত ধ্বনিবোৰক প্ৰধানকৈ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি। সেই ভাগ দুটা হ’ল—

১/ স্বৰধ্বনি (Vowels) 

২/ ব্যঞ্জনধ্বনি (Consonants)

তলত এই ভাগ দুটাৰ বিষয়ে বহলাই আলোচনা কৰা হ’ল:

১/ স্বৰধ্বনি: যিবোৰ ধ্বনি উচ্চাৰণ কৰোঁতে মুখৰ ভিতৰত কোনো ধৰণৰ বাধা বা ঘৰ্ষণ নোপোৱাকৈ স্পষ্টৰূপে উচ্চাৰিত হয়, তাকে স্বৰধ্বনি বোলে। অৰ্থাৎ, এই ধ্বনিবোৰ আন কোনো ধ্বনিৰ সহায় নোলোৱাকৈ নিজে নিজে উচ্চাৰিত হ’ব পাৰে। অসমীয়া ভাষাত আখৰ হিচাপে ১১ টা স্বৰবৰ্ণ আছে যদিও উচ্চাৰণ বা ধ্বনিৰ ফালৰ পৰা স্বৰধ্বনি ৮ টা। সেইবোৰ হ’ল— /অ/, /আ/, /ই/, /উ/, /এ/, /ও/, /এ’/ (যেমন: বেঙেনা, মেকুৰী আদিৰ 'এ') আৰু /অ’/ (যেমন: কৰে, পঢ়ে আদিৰ 'অ')।

২/ ব্যঞ্জনধ্বনি: যিবোৰ ধ্বনি উচ্চাৰণ কৰোঁতে হাঁওফাঁওৰ পৰা ওলাই অহা বতাহজাক মুখগহ্বৰৰ কোনোবা নহয় কোনোবা অংশত (যেনে— কণ্ঠ, তালু, মূৰ্ধা, দন্ত বা ওষ্ঠ) বাধা পাই বা ঘঁহনি খাই উচ্চাৰিত হয়, তাকে ব্যঞ্জনধ্বনি বোলে। এই ধ্বনিবোৰ স্বৰধ্বনিৰ সহায় নোলোৱাকৈ অকলে স্পষ্টকৈ উচ্চাৰিত হ’ব নোৱাৰে। অসমীয়া ভাষাত ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ সংখ্যা ৪১ টা হ’লেও উচ্চাৰণৰ ফালৰ পৰা মৌলিক ব্যঞ্জনধ্বনি ২৩ টা (কোনো কোনো ব্যাকৰণবিদৰ মতে ২৪ টা, য’ত ‘ৱ’ আৰু ‘য়’ক অৰ্ধ-স্বৰধ্বনি হিচাপেও গণ্য কৰা হয়)। যেনে— /ক্/, /খ্/, /গ্/, /ঘ্/, /চ্/ ইত্যাদি।

প্ৰশ্ন: ভাষাৰ বৰ্ণাশুদ্ধি বুলিলে কি বুজা ? বৰ্ণা শুদ্ধি কৰিবলৈ কি কি উপায়ৰ প্রয়োজন? 

উত্তৰ: কোনো এটা ভাষা লিখাৰ সময়ত ব্যাকৰণৰ নিয়ম উলংঘা কৰি বৰ্ণ, আখৰ জোঁটনি বা বানানত যিবোৰ ভুল কৰা হয়, তাকেই বৰ্ণাশুদ্ধি বা বানানৰ ভুল (Spelling error) বোলা হয়।

অসমীয়া ভাষাত উচ্চাৰণ আৰু লিখন প্ৰণালীৰ মাজত কিছু পাৰ্থক্য থকাৰ বাবে প্ৰায়ে বৰ্ণাশুদ্ধি হোৱা দেখা যায়। যেনে— হ্ৰস্ব-ই (ই) আৰু দীৰ্ঘ-ই (ঈ), দন্ত্য-ন (ন) আৰু মূৰ্ধন্য-ন (ণ), তথা তিনিটা 'ছ'— তালব্য-শ (শ), মূৰ্ধন্য-ষ (ষ) আৰু দন্ত্য-স (স) ৰ সঠিক প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰিলে বৰ্ণাশুদ্ধি ঘটে। উদাহৰণস্বৰূপ: 'পানী' শব্দটো যদি 'পানি' লিখা হয়, তেন্তে সেয়া হ’ব বৰ্ণাশুদ্ধি।

বৰ্ণাশুদ্ধি দূৰ কৰিবলৈ উপায়ৰ প্ৰয়োজন : 

অসমীয়া ভাষাত বৰ্ণাশুদ্ধি বা বানানৰ ভুল দূৰ কৰি ভাষা বা বাক্যসমূহ শুদ্ধ ৰূপত লিখিবলৈ তলৰ উপায়সমূহ অৱলম্বন কৰাটো অতি প্ৰয়োজন:

1. ব্যাকৰণৰ নিয়মসমূহৰ জ্ঞান: অসমীয়া ব্যাকৰণৰ সানমিহলি নিয়ম, যেনে— ণত্ব বিধি (ক’ত 'ণ' ব্যৱহাৰ হয়) আৰু ষত্ব বিধি (ক’ত 'ষ' ব্যৱহাৰ হয়) ৰ নিয়মসমূহ ভালদৰে জনা আৰু প্ৰয়োগ কৰা উচিত।

2. অভিধান (Dictionary) চোৱাৰ অভ্যাস: লিখাৰ সময়ত কোনো শব্দৰ বানানক লৈ অলপো সন্দেহ হ’লে লগে লগে 'হেমকোষ' বা 'চন্দ্ৰকান্ত অভিধান'ৰ দৰে প্ৰামাণিক অসমীয়া অভিধান চাই শুদ্ধ ৰূপটো উলিয়াই ল’ব লাগে।

3. নিয়মিত অধ্যয়ন আৰু মনোযোগ: সদায় ভাল অসমীয়া কিতাপ, বাতৰি কাকত বা সাহিত্যিকসকলৰ ৰচনা মনোযোগেৰে পঢ়িব লাগে। পঢ়াৰ সময়ত শব্দবোৰ কেনেকৈ লিখা হৈছে, তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰিলে বানানৰ ধাৰণা স্পষ্ট হয়।

4. শুদ্ধ উচ্চাৰণৰ অভ্যাস: বহু ক্ষেত্ৰত অশুদ্ধ উচ্চাৰণৰ বাবে বানান ভুল হয়। গতিকে প্ৰতিটো বৰ্ণৰ সঠিক আৰু স্পষ্ট উচ্চাৰণ কৰিবলৈ যত্ন কৰিব লাগে।

5. ধাৰাবাহিক লিখন বা অনুলিপি (Writing Practice): কেৱল পঢ়িলেই নহ’ব, শুদ্ধকৈ লিখাৰ অভ্যাস কৰিব লাগিব। নিজৰ ভুলবোৰ বাৰে বাৰে লিখি শুধৰাই ল’লে বৰ্ণাশুদ্ধি চিৰদিনৰ বাবে দূৰ হয়।

6. যুটাক্ষৰ বা যুক্তাক্ষৰৰ স্পষ্ট ধাৰণা: অসমীয়া ভাষাত যুক্তাক্ষৰৰ (যেনে- ক্ষ, ষ্ণ, ত্ত, ন্ধ) ব্যৱহাৰ বহুত। এই যুক্তাক্ষৰবোৰ কোন কোন বৰ্ণ লগ হৈ গঠিত হৈছে, সেইটো ভালদৰে বুজি ল’লে লিখনত ভুল নহয়।

প্ৰশ্ন: অসমীয়া স্বৰবৰ্ণৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰি ইয়াৰ উচ্চাৰণ বৈশিষ্ট্য বৰ্ণনা কৰা।

উত্তৰ:  যিবোৰ বৰ্ণ অন্য বৰ্ণৰ সহায় নোলোৱাকৈ নিজে নিজে উচ্চাৰিত হ’ব পাৰে, তাকে স্বৰবৰ্ণ বোলে। অসমীয়া লিপি বা বৰ্ণমালাত মুঠ ১১ টা স্বৰবৰ্ণ আছে। কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথা যে, লিপিৰ এই ১১ টা স্বৰবৰ্ণৰ বিপৰীতে অসমীয়া কথিত ভাষাত মূল বা স্বতন্ত্ৰ স্বৰধ্বনি পোৱা যায় মাত্ৰ ৮ টা।

১. অসমীয়া স্বৰবৰ্ণৰ তালিকা (লিপি অনুসৰি):

অসমীয়া বৰ্ণমালাৰ ১১ টা স্বৰবৰ্ণ তলত দিয়া ধৰণে তালিকাভুক্ত কৰা হ’ল:

২. অসমীয়া স্বৰবৰ্ণৰ উচ্চাৰণগত বৈশিষ্ট্যসমূহ:

অসমীয়া স্বৰবৰ্ণৰ উচ্চাৰণ শৈলীৰ কেইটামান প্ৰধান আৰু স্বকীয় বৈশিষ্ট্য তলত আলোচনা কৰা হ’ল:

• হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ ভেদহীনতা: অসমীয়া বৰ্ণমালাত হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘ ভেদে দুটাকৈ 'ই' (ই, ঈ) আৰু দুটাকৈ 'উ' (উ, ঊ) লিখা হয় যদিও, উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত সিহঁতৰ মাজত কোনো হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ পাৰ্থক্য নাথাকে। অসমীয়া মানুহে সকলোৰে উচ্চাৰণ সমানেই (হ্ৰস্ব বা চুটি) কৰে। যেনে— 'দিন' (ই) আৰু 'দীপ' (ঈ) ৰ উচ্চাৰণকাল একেই।

• 'ঋ' বৰ্ণৰ উচ্চাৰণ: সংস্কৃতত 'ঋ' এটা স্বতন্ত্ৰ স্বৰবৰ্ণ আছিল। কিন্তু আধুনিক অসমীয়া ভাষাত ই স্বৰধ্বনিৰ বৈশিষ্ট্য হেৰুৱাই ব্যঞ্জনবৰ্ণ 'ৰ' আৰু স্বৰবৰ্ণ 'ই' ৰ সন্মিলিত ৰূপ 'ৰি'-ৰ দৰে উচ্চাৰিত হয়। যেনে— 'ঋষি' শব্দটো আমি 'ৰিধি' বা 'ৰিযি' বুলিহে উচ্চাৰণ কৰোঁ।

• যৌগিক স্বৰবৰ্ণ (ঐ আৰু ঔ): বৰ্ণমালাৰ 'ঐ' আৰু 'ঔ' এই দুটাক যৌগিক স্বৰ বা সন্ধিস্বৰ বুলি কোৱা হয়। কাৰণ এই দুটা বৰ্ণ দুখনকৈ সুকীয়া স্বৰধ্বনি মিলি গঠিত হৈছে:

  • অ/আ + ই = ঐ (উচ্চাৰণ হয় 'অই')

  • অ/আ + উ = ঔ (উচ্চাৰণ হয় 'অউ')

• 'অ' বৰ্ণৰ দুমুখীয়া উচ্চাৰণ: অসমীয়া ভাষাত 'অ' বৰ্ণটো পৰিস্থিতি সাপেক্ষে দুটা ধৰণে উচ্চাৰণ কৰা হয়:

  • বিবৃত বা মুক্ত উচ্চাৰণ (পোহৰা): যেনে— 'অমিয়', 'অসম'।

  • সংবৃত বা বদ্ধ উচ্চাৰণ (ও-কাৰৰ দৰে): যেনে— 'অতি' (উচ্চাৰণ হয় 'ওতি'), 'কবি' (উচ্চাৰণ হয় 'ক'বি')।

৩. অসমীয়া ভাষাত ব্যৱহৃত ৮ টা মূল স্বৰধ্বনি:

উচ্চাৰণৰ স্থান অনুসৰি অসমীয়া কথিত ভাষাৰ প্ৰধান ৮ টা স্বৰধ্বনি হ’ল:

১/ /অ/, 

২/ /আ/, 

৩/ /ই/, 

৪/ /উ/, 

৫/ /এ/, 

৬/ /ও/, 

৭/ /ঐ/ (অ্যা-কাৰ বাবে ব্যৱহৃত প্ৰাচীন ৰূপ), আৰু 

৮/ /ও/ (এক বিশেষ হ্ৰস্ব উচ্চাৰণ)।

মুখগহ্বৰৰ অৱস্থা অনুসৰি ইহঁতক তলত দিয়া ধৰণে ভাগ কৰা হয়:

• উচ্চ স্বৰধ্বনি: /ই/ আৰু /উ/ (উচ্চাৰণ কৰোঁতে জিব্বা ওপৰলৈ উঠে)

• উচ্চ-মধ্য স্বৰধ্বনি: /এ/ আৰু /ও/

• নিম্ন-মধ্য স্বৰধ্বনি: /অ/ আৰু /অ্যা/ (এৰেপ)

• নিম্ন স্বৰধ্বনি: /আ/ (মুখ আটাইতকৈ বেছি মেলে)

সামৰণি:

সামগ্ৰিকভাৱে ক’বলৈ গ’লে, অসমীয়া স্বৰবৰ্ণৰ লিখন ৰূপ আৰু উচ্চাৰণ ৰূপৰ মাজত এক স্পষ্ট ব্যৱধান দেখা পোৱা যায়। লিপিৰ সংৰক্ষণশীলতাৰ বাবেই পুৰণি বৰ্ণকেইটা আজিও বৰ্ণমালাত ৰৈ গৈছে, যদিও উচ্চাৰণৰ সময়ত আমি আমাৰ নিজস্ব থলুৱা ধ্বনিবিজ্ঞানৰ নিয়মহে অনুসৰণ কৰোঁ।

প্ৰশ্ন: অসমীয়া ভাষাত আখৰ জোঁটনি বা বৰ্ণ বিন্যাস সম্পৰ্কে এটি নিবন্ধ যুগুত কৰা।

উত্তৰ: 

১. ভূমিকা :

যিকোনো এটা ভাষাৰ লিখিত ৰূপটোক শুদ্ধ আৰু সুশৃংখলিত কৰিবলৈ আখৰ জোঁটনি বা বৰ্ণ বিন্যাসৰ (Spelling) ভূমিকা অপৰিসীম। বৰ্ণ বিন্যাস হ’ল ধ্বনি অনুসৰি বৰ্ণসমূহ যথাস্থানত বহুৱাই শব্দ গঠন কৰা প্ৰক্ৰিয়া। অসমীয়া ভাষাৰ লিখিত ৰূপটোৰ এটা দীঘলীয়া ইতিহাস আছে। যুগ যুগ ধৰি চলি অহা এই ভাষাটোৰ বৰ্ণ বিন্যাসত সংস্কৃত বা তৎসম শব্দৰ প্ৰভাৱ যেনেকৈ আছে, ঠিক তেনেকৈ ইয়াৰ থলুৱা উচ্চাৰণ আৰু তদ্ভৱ, দেশী-বিদেশী শব্দৰ প্ৰয়োগেও ইয়াৰ জোঁটনিক এক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে।

২. অসমীয়া বৰ্ণ বিন্যাসৰ ঐতিহাসিক পটভূমি :

অসমীয়া আখৰ জোঁটনিৰ ইতিহাসক প্ৰধানকৈ তিনিটা স্তৰত ভগাব পাৰি:

• প্ৰাক-অৰুণোদই যুগ: এই সময়ছোৱাত (যেনে- চৰ্যাপদ, শংকৰী যুগ) বৰ্ণ বিন্যাসৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট আৰু সাৰ্বজনীন নিয়ম নাছিল। লিখকসকলে নিজৰ উচ্চাৰণ বা অঞ্চলভেদে শব্দ লিখিছিল।

• অৰুণোদই যুগ (১৮৪৬): আমেৰিকান মিছনেৰীসকলে 'অৰুণোদই' আলোচনীৰ জৰিয়তে অসমীয়া আখৰ জোঁটনিক সম্পূৰ্ণ উচ্চাৰণমুখী কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁলোকে 'চ', 'ছ', 'জ', 'ঝ'ৰ সলনি কেৱল 'চ' আৰু 'জ', তথা 'শ', 'ষ', 'স'ৰ সলনি কেৱল 'চ' বা 'স' ব্যৱহাৰৰ সপক্ষে আছিল। ইয়াৰ ফলত ভাষাৰ ঐতিহাসিক ৰূপটো কিছু পৰিমাণে হেৰাই গৈছিল।

• হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু 'হেমকোষ': মিছনেৰীসকলৰ উচ্চাৰণমুখী জোঁটনিৰ বিপৰীতে ভাষাৰাজ বৈয়াকৰণিক হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ ভেটিত আৰু অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰকৃতি ৰক্ষা কৰি 'হেমকোষ' অভিধান প্ৰণয়ন কৰে। ইয়াৰ দ্বাৰাই অসমীয়া বৰ্ণ বিন্যাসৰ এটা স্থায়ী আৰু বৈজ্ঞানিক ভেটি প্ৰতিষ্ঠা হয়।

৩. অসমীয়া আখৰ জোঁটনিৰ প্ৰধান নিয়মসমূহ :

অসমীয়া বৰ্ণ বিন্যাসক ঘ্ৰধানকৈ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি— তৎসম শব্দৰ নিয়ম আৰু অতৎসম (তদ্ভৱ, দেশী, বিদেশী) শব্দৰ নিয়ম। ইয়াৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য নিয়ম তলত আলোচনা কৰা হ’ল:

(ক) 'ই' (ই, ী) আৰু 'উ' (উ, ূ) কাৰৰ ব্যৱহাৰ:

• তৎসম বা সংস্কৃত শব্দৰ ক্ষেত্ৰত মূল ব্যাকৰণৰ নিয়ম অনুসৰণ কৰা হয়। যেনে— নদী, নাৰী, সূৰ্য, কূল (পাৰ), কুল (বংশ)।

• অতৎসম, তদ্ভৱ আৰু বিদেশী শব্দৰ ক্ষেত্ৰত সদায় হ্ৰস্ব ই-কাৰ ($\text{ি}$) আৰু হ্ৰস্ব উ-কাৰ ($\text{ু}$) হয়। যেনে— পানী, হাতী, চাবিকাঠি, ইছলাম, স্কুল, চাবোন ইত্যাদি। (অৱশ্যে কাৰোবাৰ নাম বা উপাধিৰ ক্ষেত্ৰত ব্যতিক্ৰম হ’ব পাৰে)।

(খ) 'ণ' আৰু 'ন'ৰ ব্যৱহাৰ (ণত্ব বিধি):

• তৎসম শব্দৰ ক্ষেত্ৰত ঋ, ৰ, ষ-ৰ পিছত 'ণ' হয়। যেনে— ঋণ, বৰুণ, ভীষণ, কাৰণ।

• খাঁটি অসমীয়া বা অতৎসম শব্দত কেতিয়াও 'ণ' নহয়, সদায় 'ন' হয়। যেনে— সোণ, ৰূপোণ (নহয়, ৰূপন), কান, বাণ (নহয়, বানপানী)।

(গ) 'শ', 'ষ', 'স'ৰ ব্যৱহাৰ (ষত্ব বিধি):

• তৎসম শব্দৰ ক্ষেত্ৰত মূল শব্দৰ বানান অক্ষুণ্ণ থাকে। যেনে— আকাশ, ভাষা, মানুহ ইত্যাদি।

• খাঁটি অসমীয়া শব্দৰ উচ্চাৰণ যিয়েই নহওক কিয়, সাধাৰণতে 'স' ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে— শহুৰ (ব্যতিক্ৰমী ঐতিহাসিক ৰূপ), শিয়াল, কিন্তু সৰু, সোণ।

• ইংৰাজী বা বিদেশী শব্দৰ 'S' বা 'Sh' ধ্বনিৰ বাবে যথাক্ৰমে 'স' আৰু 'শ' ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে— ষ্টেচন (Station), চাৰ্ট (Shirt)।

(ঘ) 'য' আৰু 'জ'ৰ প্ৰয়োগ:

• তৎসম শব্দত মূল অনুসৰি 'য' বা 'জ' হয়। যেনে— যাত্ৰা, জীৱন, যত্ন।

• অসমীয়া তদ্ভৱ আৰু বিদেশী শব্দত সাধাৰণতে 'জ' হয়। যেনে— যম (তৎসম) > জম (অসমীয়া), বজাৰ, জাহাজ ইত্যাদি।

৪. বৰ্তমান সময়ৰ প্ৰত্যাহ্বান আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ ভূমিকা :

আধুনিক যুগত কম্পিউটাৰ, ইণ্টাৰনেট আৰু ছচিয়েল মিডিয়াৰ বহুল ব্যৱহাৰৰ বাবে অসমীয়া আখৰ জোঁটনিত কিছু বিশৃংখলতাই দেখা দিছে। এই সমস্যা দূৰ কৰিবলৈ অসম সাহিত্য সভাই বিভিন্ন সময়ত বৰ্ণ বিন্যাসৰ সৰলীকৰণৰ বাবে নিয়মাৱলী প্ৰস্তুত কৰিছে। সাহিত্য সভাৰ নিয়ম অনুসৰি:

১/ ক্ৰিয়া পদৰ শেষত ও-কাৰ প্ৰয়োগ কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰা হৈছে (যেনে— খাবো, যাবোৰ সলনি খাম, যাম; কিন্তু কৰিবোঁ বা কৰোৰ ঠাইত স্পষ্ট উচ্চাৰণ অনুসৰি কৰোঁ, খাওঁ)।

২/ যুক্তাক্ষৰসমূহ টাইপ কৰাৰ সুবিধাৰ্থে সৰলীকৃত ৰূপত লিখাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।

৫. সামৰণি :

আখৰ জোঁটনি কেৱল এটা নিয়ম নহয়, ই ভাষাৰ একতা আৰু পৰিচয়ৰ প্ৰতীক। এটা ভুল বানানে বাক্যৰ অৰ্থ সলনি কৰি পেলাব পাৰে (যেনে— দিন মানে অহ্ন বা দিবা, কিন্তু দীন মানে দৰিদ্ৰ)। গতিকে, অসমীয়া ভাষাৰ স্বকীয়তা আৰু সৌন্দৰ্য ৰক্ষা কৰিবলৈ আমি সকলোৱে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আদৰ্শ আৰু অসম সাহিত্য সভাই নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া শুদ্ধ বৰ্ণ বিন্যাসৰ নিয়মসমূহ মানি চলাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজন।

প্ৰশ্ন:  সামাজিক মাধ্যমত অসমীয়া ভাষা প্ৰয়োগ কৰোঁতে সন্মুখীন হোৱা সমস্যা সমূ্হৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা। 

উত্তৰ: বৰ্তমান সময়ত ফেচবুক, ইনষ্টাগ্ৰাম, হোৱাটছএপ আদি সামাজিক মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ ব্যাপকভাৱে বৃদ্ধি পাইছে। কিন্তু ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে ভাষাটোৱে কিছুমান গুৰুতৰ সমস্যাৰো সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে। এই সমস্যাসমূহক প্ৰধানকৈ কেইটামান ভাগত ভগাব পাৰি:

১. ৰোমান লিপিপ্ৰীতি (Romanized Assamese)

সামাজিক মাধ্যমত বেছিভাগ ব্যৱহাৰকাৰীয়েই অসমীয়া আখৰ ব্যৱহাৰ নকৰি ইংৰাজী লিপিৰে অসমীয়া লিখে (যেনে: "Ki khala?", "Moi bhal pao"). ইয়াৰ ফলত অসমীয়া লিপিৰ ব্যৱহাৰ সংকুচিত হৈ পৰিছে আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত শুদ্ধকৈ অসমীয়া লিখাৰ প্ৰৱণতা হ্ৰাস পাইছে।

২. কীবৰ্ড আৰু যুক্তাক্ষৰ টাইপিং জটিলতা

ম'বাইল বা কম্পিউটাৰত অসমীয়া টাইপ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা কীবৰ্ডসমূহ (যেনে: Gboard, Avro, Rodali আদি) সকলোৰে বাবে সহজে ব্যৱহাৰযোগ্য নহয়। বিশেষকৈ অসমীয়া ভাষাৰ জটিল যুক্তাক্ষৰসমূহ (যেনে: ক্ষ, ষ্ণ, ঞ্জ, ত্ত) টাইপ কৰিবলৈ বহুতে টান পায়, যাৰ বাবে বহু ব্যৱহাৰকাৰীয়ে অসমীয়া লিপি এৰাই চলে।

৩. বানান বিভ্ৰাট আৰু অশুদ্ধ বৰ্ণ বিন্যাস

সামাজিক মাধ্যমত কোনো আনুষ্ঠানিক নিয়ন্ত্ৰণ বা সম্পাদনা নথকাৰ বাবে যাৰ যেনেকৈ মন যায় তেনেকৈ বানান লিখে। হ্ৰস্ব-ই {ি) আৰু দীৰ্ঘ-ঈ {ী}, স-শ-ষ, ন-ণ আদিৰ ভুল ব্যৱহাৰে শব্দৰ অৰ্থ সলনি কৰি পেলায়। এই অনিয়ন্ত্ৰিত অশুদ্ধ বানানে ভাষাটোৰ বিকৃতকৰণ প্ৰক্ৰিয়াক খৰতকীয়া কৰিছে।

৪. সংকৰ ভাষা বা 'এংলো-আছামিজ'ৰ সৃষ্টি

সামাজিক মাধ্যমৰ পোষ্ট আৰু মন্তব্যসমূহত অসমীয়া আৰু ইংৰাজী শব্দৰ এক অদ্ভুত সংমিশ্ৰণ দেখা যায় (যেনে: "আজিকালি সকলোৱে busy থাকে, কাৰো time নাই"). ইয়াৰ ফলত অসমীয়া ভাষাৰ মৌলিক শব্দভাণ্ডাৰ আৰু স্বকীয় বাক্য গাঁথনি দুৰ্বল হৈ পৰিছে।

৫. আঞ্চলিক ভাষাৰ অপপ্ৰয়োগ আৰু উপহাস

সামাজিক মাধ্যমত বহু সময়ত কোনো নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ উপভাষাক ব্যংগাত্মক ৰূপত উপস্থাপন কৰা দেখা যায়। ইয়াৰ উপৰি, অপশব্দ আৰু গালি-গালাজৰ বাবে অসমীয়া ভাষাৰ যি গাম্ভীৰ্য আৰু মৰ্যাদা, সেয়া সামাজিক মাধ্যমৰ মজিয়াত বহু পৰিমাণে লাঞ্ছিত হৈছে।

সামৰণি

সামাজিক মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োগে আমাৰ ভাষাটোক বিশ্বদৰবাৰত চিনাকি কৰাই দিয়াত সহায় কৰিছে যদিও ওপৰোক্ত সমস্যাসমূহে ইয়াৰ বিশুদ্ধতাক বিপন্ন কৰি তুলিছে। শুদ্ধ কীবৰ্ডৰ ব্যৱহাৰ আৰু সচেতনতাৰ জৰিয়তেহে এই সমস্যাসমূহ দূৰ কৰা সম্ভৱ।

প্ৰশ্ন:  দ্বিত ব্যঞ্জন সম্পৰ্কে চমুকৈ লিখা।

উত্তৰ: যেতিয়া কোনো এটা শব্দত একেটা ব্যঞ্জন বৰ্ণই কোনো স্বৰবৰ্ণৰ ব্যৱধান নোহোৱাকৈ ধাৰাবাহিকভাৱে দুবাৰ উচ্চাৰিত আৰু ব্যৱহৃত হয়, তাক দ্বিত্ব ব্যঞ্জন বোলে। সহজ অৰ্থত, একেটা আখৰ দুবাৰ লগ লাগি যুক্তাক্ষৰ গঠন কৰিলে তাক দ্বিত্ব ব্যঞ্জন বোলা হয়।

ইয়াত প্ৰথম ব্যঞ্জনটো হসন্ত বা স্বৰহীন হয় আৰু দ্বিতীয় ব্যঞ্জনটোৰ সৈতে যুক্ত হৈ জোৰকৈ উচ্চাৰিত হয়।

২. গঠন আৰু উদাহৰণ:

অসমীয়া ভাষাত ব্যৱহৃত দ্বিত্ব ব্যঞ্জনৰ কেইটামান প্ৰধান উদাহৰণ তলত দিয়া হ’ল:

• ক্ + ক = ক্ক → ছাক্কা, মক্কা।

• চ্ + চ = চ্চ → উচ্চ, উচ্চাৰণ।

• জ্ + জ = জ্জ → লজ্জা, সজ্জা।

• ত্ + ত = ত্ত → পিত্ত, সম্পত্তি, উত্তৰ।

• দ্ + দ = দ্দ → উদ্দেশ্য, খদ্দৰ।

• ন্ + ন = ন্ন → অন্ন, ভিন্ন, উন্নতি।

• প্ + প = প্প → খপ্পৰ, গোলকপ্পা।

• ম্ + ম = ম্ম → সন্মিলন, সন্মতি।

৩. অসমীয়া ভাষাৰ উচ্চাৰণত দ্বিত্বতাৰ স্বকীয়তা:

অসমীয়া ভাষাৰ এটা অন্যতম বৈশিষ্ট্য হ’ল যে লিপি বা বানাত দ্বিত্ব ব্যঞ্জন নাথাকিলেও, ক্ৰিয়া পদ বা কিছুমান থলুৱা শব্দৰ উচ্চাৰণত স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে দ্বিত্বতা (Doubling of sound) আহে। যেনে:

• বানান: কৰে, পাৰে, মাতিলে।

• উচ্চাৰণ: কৰ্ৰে (কৰ্+ৰে), পাৰ্ৰে (পাৰ্+ৰে), মাট্টিলে (মাট্+টিলে).

ঠিক তেনেকৈ, বহুসময়ত যুক্তাক্ষৰ ভঙাৰ পিছতো উচ্চাৰণত দ্বিত্ব ব্যঞ্জনৰ সৃষ্টি হয়। যেনে— 'সত্য' শব্দটোৰ বানানত 'ত-য' ফলা আছে, কিন্তু ইয়াৰ প্ৰকৃত উচ্চাৰণ হয় 'সত্ত' (সত্+ত).

৪. সামৰণি:

অসমীয়া বৰ্ণ বিন্যাস আৰু উচ্চাৰণ বিজ্ঞানত দ্বিত্ব ব্যঞ্জনৰ গুৰুত্ব অসীম। বিশেষকৈ সংস্কৃতৰ পৰা অহা তৎসম শব্দসমূহৰ মূল ৰূপ ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু অসমীয়া ভাষাৰ কথিত ৰূপৰ জোৰ বা শ্বাসাঘাত (Stress) বুজাবলৈ দ্বিত্ব ব্যঞ্জনৰ সঠিক জ্ঞান থকাটো প্ৰয়োজন।

প্ৰশ্ন: স্বৰধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধি আৰু ব্যঞ্জন ধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: অসমীয়া বৰ্ণ বিন্যাস বা আখৰ জোঁটনিত অশুদ্ধি হোৱাৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হ’ল উচ্চাৰণ আৰু লিপিৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য। এই বৰ্ণাশুদ্ধিসমূহক প্ৰধানকৈ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি— স্বৰধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধি আৰু ব্যঞ্জনধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধি।

পৰীক্ষাৰ উপযোগীকৈ এই দুয়োটা ভাগ তলত বহলাই আলোচনা কৰা হ’ল:

১. স্বৰধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধি (Errors related to Vowels)

অসমীয়া ভাষাত লিখিত স্বৰবৰ্ণ ১১ টা (অ, আ, ই, ঈ, উ, ঊ, ঋ, এ, ঐ, ও, ঔ) যদিও উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত স্বৰধ্বনি মাত্ৰ ৮ টা হে পোৱা যায়। ইয়াৰ উপৰি হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘ স্বৰৰ উচ্চাৰণগত পাৰ্থক্য আমাৰ ভাষাত নাই। এই কাৰণতে স্বৰধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধি বেছিকৈ হোৱা দেখা যায়।

প্ৰধান কাৰণ আৰু উদাহৰণ:

• হ্ৰস্ব 'ই' {ি}$আৰু দীৰ্ঘ 'ঈ' {ী} ৰ বিভ্ৰাট: অসমীয়া উচ্চাৰণত ই আৰু ঈ-ৰ কোনো পাৰ্থক্য নাই। সেয়েহে বহুতে ক’ত হ্ৰস্ব ই হ’ব আৰু ক’ত দীৰ্ঘ ঈ হ’ব, তাক লৈ ভুল কৰে।

  • অশুদ্ধ: ভগীৰথী, আশির্বাদ, কৃপন

  • শুদ্ধ: ভাগীৰথী, আশীৰ্বাদ, কৃপণ

  • অৰ্থভেদৰ ভুল: দিন (দিৱস) ↔ দীন (দৰিদ্ৰ)

• হ্ৰস্ব 'উ' {ু}) আৰু দীৰ্ঘ 'ঊ' {ূ} ৰ বিভ্ৰাট: ই-কাৰৰ দৰেই উ-কাৰৰ ক্ষেত্ৰতো একেই ভুল হয়।

  • অশুদ্ধ: পুজা, অনুকুল, সুৰ্য

  • শুদ্ধ: পূজা, অনুকূল, সূৰ্য

  • অৰ্থভেদৰ ভুল: কুল (বংশ) ↔ কূল (নদীৰ পাৰ)

• 'ঋ' কাৰৰ ভুল প্ৰয়োগ: 'ঋ'-ৰ উচ্চাৰণ 'ৰি'-ৰ দৰে হোৱাৰ বাবে বহু সময়ত ঋ-ৰ ঠাইত ৰি-কাৰ লিখা দেখা যায়।

  • অশুদ্ধ: কৃষ্টি, ঋষি (কেতিয়াবা 'ৰিformat' ৰ দৰে ভুলকৈ 'ৰিformat' বা তেনেকুৱা ধৰণে লিখে)

  • শুদ্ধ: কৃষ্টি, ঋষি

• স্বৰ লোপ বা স্বৰাগমজনিত ভুল: খৰকৈ কওঁতে বা আঞ্চলিক প্ৰভাৱৰ বাবে শব্দৰ মাজত স্বৰধ্বনি যোগ হোৱা বা বিলুপ্ত হোৱাৰ বাবে বানান ভুল হয়।

  • অশুদ্ধ: ই স্কুল (স্কুল), অৱস্থা (অবস্থা), দুৰৱস্থা (দুৰবস্থা)

  • শুদ্ধ: স্কুল, অৱস্থা, দুৰৱস্থা

২. ব্যঞ্জনধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধি (Errors related to Consonants)

অসমীয়া ব্যঞ্জন বৰ্ণৰ ক্ষেত্ৰতো একেটা ধ্বনি প্ৰকাশ কৰিবলৈ একাধিক বৰ্ণ থকাৰ বাবে (যেনে— তিনিখন 'স', দুখন 'ন', দুখন 'য') ব্যঞ্জনধ্বনিগত বৰ্ণাশুদ্ধি ব্যাপকভাৱে ঘটে।

প্ৰধান কাৰণ আৰু উদাহৰণ:

• 'ণ' আৰু 'ন' ৰ বিভ্ৰাট (ণত্ব বিধিৰ অজ্ঞতা): অসমীয়া উচ্চাৰণত 'ণ' আৰু 'ন' ৰ কোনো সুকীয়া উচ্চাৰণ নাই— দুয়োটা দন্ত্য 'ন' ৰ দৰে উচ্চাৰিত হয়। ফলস্বৰূপে তৎসম আৰু অতৎসম শব্দৰ পাৰ্থক্য ধৰিব নোৱাৰি বানান ভুল কৰা হয়।

  • অশুদ্ধ: কাৰন, গুনা, কৃপন, পূৰ্ণিমা (বানান ভুলকৈ পুৰ্নিমা)

  • শুদ্ধ: কাৰণ, গুণ, কৃপণ, পূৰ্ণিমা

  • বিশেষ মন কৰিবলগীয়া: খাঁটি অসমীয়া শব্দত কেতিয়াও 'ণ' নহয় (যেনে— সোণ, পোণ, কাণ)। ইয়াত 'ণ' লিখিলে ভুল হ’ব।

• 'শ', 'ষ', 'স' ৰ বিভ্ৰাট (ষত্ব বিধিৰ অজ্ঞতা): অসমীয়াত এই তিনিওটা বৰ্ণৰে উচ্চাৰণ ডিঙিৰ অলপ ভিতৰৰ পৰা হোৱা 'হ' বা 'খ' ধ্বনিৰ দৰে (Velar fricative) হয়। কেৱল যুক্তাক্ষৰ হ’লেহে 'চ' বা ছ' ৰ দৰে চুটি উচ্চাৰণ হয়। গতিকে ক’ত কোনটো 'স' বহিব, তাক লৈ সৰ্বাধিক ভুল হয়।

  • অশুদ্ধ: পোসাক, গনেশ, মনূষ্য, বিলেশ

  • শুদ্ধ: পোছাক, গণেশ, মনুষ্য, বিদেশ

• 'য' আৰু 'জ' ৰ প্ৰয়োগ: য-ফলা আৰু স্বতন্ত্ৰ 'য' ৰ উচ্চাৰণ 'জ' ৰ দৰে হোৱাৰ বাবে এই ভুল হয়।

  • অশুদ্ধ: সুৰ্য্য, কাৰ্য্য (বৰ্তমান নিয়মমতে দুটা য-ফলা নহয়), জদি, জত্ন

  • শুদ্ধ: সূৰ্য, কাৰ্য, যদি, যত্ন

• 'ৱ' আৰু 'ব' ৰ খেলিমেলি: অসমীয়া বৰ্ণমালাত পেটকটা 'ব' আৰু অন্তস্থ 'ৱ' ৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে। বহুজনে 'ৱ' ৰ ঠাইত 'ব' লিখে।

  • অশুদ্ধ: ইশ্বৰ, ধেনু ধেনুবিল, আশীৰ্বাদ (আশীর্ব্বাদ - পুৰণি ৰূপ)

  • শুদ্ধ: ঈশ্বৰ, ধেনুকাঁড়, আশীৰ্বাদ

• মহা প্ৰাণ আৰু অল্প প্ৰাণ বৰ্ণৰ বিভ্ৰাট: বতাহৰ তীব্ৰতা কম-বেছি হোৱাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি (যেনে- ক/খ, চ/ছ) বহুতে উচ্চাৰণৰ তাৰতম্য ধৰিব নোৱাৰি ভুল কৰে।

  • অশুদ্ধ: কূদঘাটন, এচ মাত্ৰ

  • শুদ্ধ: কূটাঘাত, একমাত্ৰ / উঘাটন (উদ্‌ঘাটন)

সামৰণি

অসমীয়া ভাষাৰ এই দুই প্ৰকাৰৰ বৰ্ণাশুদ্ধি দূৰ কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় হ’ল— ব্যাকৰণৰ ণত্ব বিধি, ষত্ব বিধি আৰু হেমকোষ বা অসম সাহিত্য সভাৰ অভিধানৰ নিয়মসমূহ সঠিকভাৱে জনা আৰু নিয়মিতভাৱে শুদ্ধকৈ লিখাৰ অভ্যাস কৰা।

**************

অতি চমু প্ৰশ্ন দিয়া :

1/ বাক্যৰ পৰিপূৰ্ণ অৰ্থ বুজিবলৈ এটা পদৰ পিছত আন এটা পদ শুনাৰ যি ইচ্ছা, তাক কি বুলি কোৱা হয় ?

উত্তৰঃ আকাংক্ষা I

2/ অসমীয়া বাক্য বিন্যাসৰ প্ৰধান ক্ৰমটো কি ?

উত্তৰঃকৰ্তা + কৰ্ম + ক্ৰিয়া।

3/ 'যোগ্যতা' বুলিলে বাক্যৰ কিহক বুজায় ?

উত্তৰঃযোগ্যতা বুলিলে বাক্যত ব্যৱহৃত পদবোৰৰ অৰ্থগত সংগতি বা যুক্তিপূৰ্ণ সম্বন্ধক বুজায়।

4/ 'বাক্যত ব্যৱহৃত হোৱা প্ৰতিটো শব্দই একো একোটা ___।' (খালী ঠাই পূৰণ কৰা)

উত্তৰঃপদ।

5/ এটা ভাৱবোধক যতি চিহ্নৰ উদাহৰণ দিয়া।

উত্তৰঃবিস্ময়বোধক চিন (!)।

6/ 'অসমীয়া সংখ্যাবাচক শব্দ' হিচাপে ১০০-ক আখৰেৰে লিখিলে কি হ'ব ?

উত্তৰঃএশ।

7/ কোনো কথাৰ উদাহৰণ দিওঁতে সাধাৰণতে কোনটো যতি চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয় ?

উত্তৰঃকোলন (:) বা ডেচ (—)।

8/ 'তদ্ধিত প্ৰত্যয়' কাৰ লগত যোগ হয়— প্ৰতিপদিক নে ধাতুৰ লগত ?

উত্তৰঃপ্ৰাতিপদিক (নাম শব্দৰ) লগত।

9/ বন্ধনী (Bracket) চিহ্নৰ প্ৰয়োজনীয়তা ক’ত ?

উত্তৰঃনিৰ্দিষ্টতাবাচক প্ৰত্যয়।

10/ বাক্যত আসত্তি (Proximity) বুলিলে কি বুজায় ?

উত্তৰঃআসত্তি মানে হ’ল বাক্যৰ পদবোৰৰ ক্ৰম অনুসৰি যথাস্থানত স্থাপন কৰা কাৰ্য।

11। অসমীয়া ভাষাৰ অশুদ্ধ প্ৰয়োগৰ দুটা মূল কাৰণ উল্লেখ কৰা। 

উত্তৰ: অসমীয়া ভাষাৰ অশুদ্ধ প্ৰয়োগৰ দুটা মূল কাৰণ হ’ল— 

(ক) ব্যাকৰণৰ সঠিক নিয়ম, যেনে— কাৰক-বিভক্তি, লিংগ আৰু বচন আদিৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে সম্যক জ্ঞানৰ অভাৱ। 

(খ) অন্য ভাষাৰ (যেনে— ইংৰাজী বা হিন্দী) বাক্যৰীতিৰ হুবহু অনুকৰণ কৰি অসমীয়া বাক্য গঠন কৰা।

12। বাক্যবিন্যাস কি? 

উত্তৰ: এটা সম্পূৰ্ণ মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিবলৈ বাক্যত ব্যৱহৃত পদসমূহক ব্যাকৰণৰ নিয়ম অনুসৰি যথোচিত স্থানত শৃংখলাবদ্ধভাৱে সজোৱা কাৰ্যকেই বাক্যবিন্যাস (Syntax) বোলা হয়।

13। তেওঁ কাম কৰে— ইয়াত কৰ্তা কি? 

উত্তৰ: এই বাক্যটিত কৰ্তা হ’ল— 'তেওঁ'।

14। বাক্যৰ নিম্নতম ক্ষুদ্ৰ একক কি? 

উত্তৰ: বাক্যৰ নিম্নতম অৰ্থপূৰ্ণ ক্ষুদ্ৰ একক হ’ল— পদ (বা শব্দ)।

15। বাক্যৰীতি কি? 

উত্তৰ: যি নিয়ম বা ধাৰা অনুসৰি এটা নিৰ্দিষ্ট ভাষাত পদসমূহ ইটোৰ পিছত সিটোকৈ বহি বাক্য গঠিত হয়, সেই নিয়ম বা ভাষাটোৰ নিজস্ব গাঁথনিক প্ৰণালীটোক বাক্যৰীতি বোলে।

16। সুৰ লহৰ কি? 

উত্তৰ: কথা কওঁতে মনৰ ভাব বা অৰ্থৰ তাৰতম্য বুজাবলৈ কণ্ঠস্বৰৰ যি উঠা-নমা বা তৰংগৰ সৃষ্টি কৰা হয়, তাকেই সুৰ লহৰ (Intonation) বোলে।

17। বাক্যৰ ধৰণী কি? 

উত্তৰ: বাক্যৰ ধৰণী হ’ল— ক্ৰিয়াপদ। ক্ৰিয়াপদ অবিহনে বাক্যৰ অৰ্থ সম্পূৰ্ণ নহয়।

18। বাক্যৰ প্ৰধান অংগ কি? 

উত্তৰ: বাক্যৰ প্ৰধান অংগ দুটা— উদ্দেশ্য (Subject) আৰু বিধেয় (Predicate)।

19। কৰ্তা কাক বোলে? 

উত্তৰ: বাক্যত যি কাৰ্য সম্পাদন কৰে অৰ্থাৎ যাৰ বিষয়ে কিবা কোৱা হয়, তাকে কৰ্তা বোলে।

20। বাক্যক কেইটা ভাগত ভগাব পাৰি? 

উত্তৰ: গঠন অনুসৰি বাক্যক প্ৰধানকৈ তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি— সৰল বাক্য, জটিল বাক্য আৰু যৌগিক বাক্য। (ভাৱ বা অৰ্থৰ দিশৰ পৰাও বাক্যক আকৌ বিবৃতিমূলক, প্ৰশ্নবোধক, অনুজ্ঞাবাচক আৰু বিস্ময়বোধক— এই চাৰি ভাগত ভগাব পাৰি)।

21। পূৰক পদ কি? 

উত্তৰ: অপূৰ্ণ ক্ৰিয়া থকা বাক্যত ক্ৰিয়াৰ অৰ্থ সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ কৰ্তা বা কৰ্মৰ উপৰি যি অতিৰিক্ত পদ ব্যৱহাৰ কৰিবলগীয়া হয়, তাকে পূৰক পদ (Complement) বোলে। যেনে: 'তেওঁ এজন শিক্ষক।'— ইয়াত 'শিক্ষক' পদটো পূৰক পদ।

22। ক্ৰিয়াপদৰ ৰূপ কাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে? 

উত্তৰ: অসমীয়া ভাষাত ক্ৰিয়াপদৰ ৰূপ প্ৰধানকৈ কৰ্তাৰ পুৰুষ (প্ৰথম, দ্বিতীয় বা তৃতীয় পুৰুষ) আৰু কালৰ (অতীত, বৰ্তমান বা ভৱিষ্যৎ) ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

23। সকৰ্মক ক্ৰিয়াপদৰ কৰ্তাত সদায় বিভক্তি লাগেনে? 

উত্তৰ: নহয়, সকৰ্মক ক্ৰিয়াপদৰ কৰ্তাত সদায় বিভক্তি নালাগে। সাধাৰণতে অতীত কালৰ সকৰ্মক ক্ৰিয়াৰ কৰ্তাতহে বাধ্যতামূলকভাৱে 'এ' বিভক্তি যোগ হয় (যেনে: ৰামে ভাত খালে), কিন্তু বৰ্তমান বা ভৱিষ্যৎ কালত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বৈকল্পিক বা নহ’বও পাৰে (যেনে: ৰাম ভাত খায়)।

24। ভুল বা অশুদ্ধ বাক্য হোৱাৰ এটা কাৰণ লিখা। 

উত্তৰ: বাক্যত পদসমূহৰ ক্ৰম বা স্থান সঠিকভাৱে ৰক্ষা নকৰিলে (অৰ্থাৎ আসত্তিৰ অভাৱ হ’লে) বাক্য অশুদ্ধ হয়।

25। পদক্ৰম কি? 

উত্তৰ: বাক্য এটা স্পষ্ট আৰু অৰ্থপূৰ্ণ কৰিবলৈ ব্যাকৰণৰ নিয়ম অনুসৰি পদসমূহ যি ক্ৰমিক পৰ্যায়ত (যেনে: কৰ্তা + কৰ্ম + ক্ৰিয়া) বহুওৱা হয়, তাকে পদক্ৰম বোলে।

26। মই কিতাপ পঢ়িছোঁ— বাক্যটিৰ ক্ৰিয়াপদ কি? 

উত্তৰ: এই বাক্যটিৰ ক্ৰিয়াপদ হ’ল— 'পঢ়িছোঁ'।

27। অপাদান কাৰকৰ পদে বাক্যত স্থান সলনি কৰিব পাৰেনে? 

উত্তৰ: পাৰে। অসমীয়া বাক্যত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলৈ বা সুৰ লহৰৰ প্ৰভাৱত অপাদান কাৰকৰ পদে স্বাভাৱিক স্থান সলনি কৰি বাক্যৰ আৰম্ভণিলৈ বা শেষলৈকো যাব পাৰে।

28। সম্প্ৰসাৰক পদ মানে কি? 

উত্তৰ: বাক্যৰ মূল উদ্দেশ্য (কৰ্তা) বা বিধেয়ৰ (ক্ৰিয়া বা কৰ্ম) অৰ্থ অধিক স্পষ্ট বা বহলাই প্ৰকাশ কৰিবলৈ যিবোৰ বিশেষণ বা সম্বন্ধপদ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সেইবোৰক সম্প্ৰসাৰক পদ (Modifiers/Extensions) বোলে।

চমু প্ৰশ্ন :

1/ অসমীয়া বাক্যত পদৰ সংগতি বুলিলে কি বুজা ?

উত্তৰঃবাক্যৰ এটা পদৰ লগত আন এটা পদৰ লিংগ, বচন বা পুৰুষ অনুযায়ী যি ব্যাকৰণগত মিল থাকে, তাকেই পদৰ সংগতি বোলে।

2/ বাক্যৰ দুটা প্ৰধান অংশ কি কি ? চমুকৈ লিখা।

উত্তৰঃবাক্যৰ প্ৰধান অংশ দুটা হ’ল— উদ্দেশ্য (Subject) আৰু বিধেয় (Predicate)।

3/ 'বাক্যত যোগ্যতা থকাটো কিয় প্ৰয়োজন ?'— এটা উদাহৰণেৰে বুজাই দিয়া।

উত্তৰঃবাক্য এটা যুক্তিপূৰ্ণ হ’বলৈ যোগ্যতাৰ প্ৰয়োজন। উদাহৰণস্বৰূপে— "মাছে আকাশত উৰিছে" বুলি ক’লে যোগ্যতা নাথাকে, কাৰণ মাছ আকাশত উৰাটো অসম্ভৱ।

4/ ছেদ (Comma) আৰু গুৰু-যতি (Semicolon) ব্যৱহাৰৰ পাৰ্থক্য কি ?

উত্তৰঃছেদ বা ক’মা ( , ) ব্যৱহাৰ কৰা হয় অতি অলপ সময় ৰবলৈ। আনহাতে, ক’মাতকৈ অলপ বেছি সময় ৰবলৈ হ’লে গুৰু-যতি বা ছেমিক’লন ( ; ) ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

5/ খণ্ডবাক্য আৰু গৰ্ভবাক্যৰ মাজত থকা এটা মূল পাৰ্থক্য লিখা।

উত্তৰঃখণ্ডবাক্যই সম্পূৰ্ণ অৰ্থ প্ৰকাশ নকৰে, ই এটা ডাঙৰ বাক্যৰ অংশহে। গৰ্ভবাক্য হ’ল এটা প্ৰধান বাক্যৰ ভিতৰত সোমাই থকা আন এটা বাক্য।

6/ অসমীয়া ভাষাৰ লিঙ্গভেদে শব্দ বিভক্তিৰ যিকোনো দুটা নিয়ম উল্লেখ কৰা।

উত্তৰঃঅসমীয়া ভাষাৰ লিঙ্গভেদে শব্দ বিভক্তিৰ যিকোনো দুটা নিয়ম-

(i) কৰ্তাৰ পুৰুষ অনুযায়ী ক্ৰিয়াৰ বিভক্তি সলনি হয়। 

(ii) কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত বিশেষণ পদৰো স্ত্ৰীলিংগৰ ৰূপ হয় (যেনে: সুন্দৰ ল’ৰা, সুন্দৰী ছোৱালী)।

7/ জতুৱা ঠাঁচ কাক বোলে ? এটা উদাহৰণ দিয়া।

উত্তৰঃকোনো শব্দ বা শব্দসমষ্টিয়ে যেতিয়া নিজা আক্ষৰিক অৰ্থ এৰি এক বিশেষ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে, তাক জতুৱা ঠাঁচ বোলে। উদাহৰণ: কপাল ফুটা (অৰ্থাৎ দুৰ্ভাগ্য হোৱা)।

8/ তলৰ বাক্যটো শুদ্ধ কৰি লিখা: "মই কালি গুৱাহাটীত যাম।"

উত্তৰঃ মই কালি গুৱাহাটীলৈ গৈছিলোঁ। (কাৰণ 'কালি' শব্দটোৱে অতীত বুজাইছে)।

9/ বন্ধনী (Bracket) চিহ্নৰ প্ৰয়োজনীয়তা ক’ত ?

উত্তৰঃবাক্যৰ মাজত কোনো পদৰ ব্যাখ্যা দিবলৈ বা কোনো কথাৰ উৎস বুজাবলৈ বন্ধনী ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

10/ সংস্কৃত তদ্ধিত প্ৰত্যয় ব্যৱহাৰ কৰি দুটা শব্দ গঠন কৰা।

উত্তৰঃসংস্কৃত তদ্ধিত প্ৰত্যয় ব্যৱহাৰ কৰি দুটা শব্দ-

(i) ধৰ্ম + অষ্ণ = ধাৰ্মিক। 

(ii) সমাজ + অষ্ণ = সামাজিক।

11। অসমীয়া ভাষাৰ কেইটিমান জতুৱা ঠাঁচৰ উদাহৰণ দিয়া। 

উত্তৰ: কেইটিমান জতুৱা ঠাঁচৰ উদাহৰণ হ’ল— কঁকাল পৰা (দুৰ্বল হোৱা), চকু পোৰা (হিংসা কৰা), আঠু লোৱা (শৰণ লোৱা) আৰু মূৰ ঘমোৱা (অতিৰিক্ত চিন্তা কৰা)।

12। যতি চিন বুলিলে কি বুজা? 

উত্তৰ: বাক্য এটা পঢ়োঁতে বা কওঁতে অৰ্থ স্পষ্ট কৰিবলৈ আৰু জিৰণি ল’বলৈ যিবোৰ सांকেতিক চিন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাকে যতি চিন (Punctuation marks) বোলে।

13। ছেদ বা দাৰি বুজাবলৈ কি চিন ব্যৱহাৰ কৰা হয়? 

উত্তৰ: ছেদ বা দাৰি বুজাবলৈ পূৰ্ণযতি চিন অৰ্থাৎ ‘।’ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

14। লঘু যতি বা ক'মা কি? 

উত্তৰ: বাক্য এটা পঢ়োঁতে অৰ্থৰ বিভাজন দেখুৱাবলৈ যি অতি কম সময়ৰ বাবে জিৰণি লোৱা হয়, তাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ‘,’ চিনটোক লঘু যতি বা ক’মা (Comma) বোলে।

15। লঘু যতি ব্যৱহাৰৰ দুটা নিয়ম উল্লেখ কৰা। 

উত্তৰ: লঘু যতি বা ক’মা ব্যৱহাৰৰ দুটা নিয়ম হ’ল— 

(ক) বাক্যত একে জাতীয় বহুতো শব্দ বা পদ থাকিলে শেষৰটোৰ বাহিৰে বাকী আটাইবোৰৰ পিছত ক’মা ব্যৱহাৰ কৰা হয় (যেনে— আম, জাম, কঁঠাল আৰু লিচু মোৰ প্ৰিয় ফল)। 

(খ) কাৰোবাক সম্বোধন কৰি কিবা ক’লে, সম্বোধন পদটোৰ পিছত ক’মা বসে (যেনে— সীতানাথ, ইফালে আহা)।

16। লঘু ছেদ বা ক'ল'ন কাক বোলে? 

উত্তৰ: বাক্য এটা পূৰণ কৰিবলৈ কোনো উদাহৰণ, সূচী বা উদ্ধৃতি দিয়াৰ পূৰ্বে যি চিন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাক লঘু ছেদ বা ক’ল’ন (:) বোলে।

17। সমাস চিন কি? 

উত্তৰ: দুটা বা ততোধিক পদ লগ লাগি এটা পদ হওঁতে সিহঁতৰ মাজৰ সংযোগ বুজাবলৈ যি চুটি আঁচ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাক সমাস চিন বা হাইফেন ( - ) বোলে। যেনে— ‘নীতি-নিয়ম’।

18। প্ৰক্ষেপ চিন কি? 

উত্তৰ: বাক্যৰ মূল গাঁথনিৰ লগত পোনপটীয়া সম্পৰ্ক নথকা অথচ বাক্যৰ অৰ্থ স্পষ্ট কৰিবলৈ মাজে সোমাই দিয়া অতিৰিক্ত কথাখিনিক আৱদ্ধ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা বন্ধনী চিনক (সাধাৰণতে বক্ৰ বন্ধনী বা ডেশ্ব) প্ৰক্ষেপ চিন বোলে।

দীঘল উত্তৰৰ প্ৰশ্ন :

১/ বাক্যৰ উপাদান হিচাপে আকাঙ্ক্ষা, যোগ্যতা আৰু আসত্তিৰ বিষয়ে বিস্তৃত আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃঅসমীয়া ব্যাকৰণৰ নিয়ম অনুসৰি, এটা সম্পূৰ্ণ বাক্য গঠন হ’বলৈ কেৱল কেইটামান পদৰ সমষ্টি হ’লেই নহয়, সেই পদসমূহৰ মাজত এক নিৰ্দিষ্ট সম্বন্ধ থকাটো প্ৰয়োজন। এটা সাৰ্থক বাক্যৰ বাবে প্ৰধানকৈ তিনিটা উপাদান বা গুণ থকাটো অপৰিহাৰ্য: আকাঙ্ক্ষা, যোগ্যতা আৰু আসত্তি।তলত এই তিনিওটা উপাদানৰ বিষয়ে বিস্তৃত আলোচনা কৰা হ’ল:

১. আকাঙ্ক্ষা (Expectancy): বাক্য এটাত এটা পদ শুনাৰ পিছত পৰৱৰ্তী পদটো শুনিবলৈ বা জানিবলৈ শ্রোতাৰ মনত যি প্ৰবল ইচ্ছা বা ধাউতি জাগে, তাকে আকাঙ্ক্ষা বোলা হয়। বাক্য এটাৰ অৰ্থ সম্পূৰ্ণ নহ’লে এই আকাঙ্ক্ষাৰ সৃষ্টি হয়।

• উদাহৰণ: যদি কোনোবাই কয়— "মই কাইলৈ স্কুললৈ...", তেন্তে বাক্যটো সম্পূৰ্ণ নহয়। ইয়াত 'যাম' বা 'নাযাওঁ' আদি এটা ক্ৰিয়া পদ শুনিবলৈ শ্ৰোতাৰ মনত আকাঙ্ক্ষা থাকি যায়।

• সাৰ্থক ৰূপ: "মই কাইলৈ স্কুললৈ যাম।" (ইয়াত ক্ৰিয়া পদটোৱে আকাঙ্ক্ষা পূৰণ কৰিছে।)

২. যোগ্যতা (Fitness/Compatibility):বাক্যত ব্যৱহৃত পদবোৰৰ মাজত অৰ্থগত মিল আৰু পাৰস্পৰিক সংগতি থকাটোকে যোগ্যতা বোলা হয়। অর্থাৎ, বাক্যই যিটো ভাব প্ৰকাশ কৰিছে, সেয়া বাস্তৱসন্মত আৰু যুক্তিসংগত হ’ব লাগে।

• উদাহৰণ: "মাছে আকাশত উৰিছে।"

• বিশ্লেষণ: ইয়াত বাক্যটোৰ গঠন ঠিক আছে, কিন্তু অৰ্থগত যোগ্যতা নাই। কাৰণ বাস্তৱত মাছে আকাশত নুৰে, পানীতহে সাতুৰে।

• সাৰ্থক ৰূপ: "চৰাই আকাশত উৰিছে" বা "মাছে পানীত সাতুৰিছে।"

৩. আসত্তি (Proximity/Order):বাক্যত ব্যৱহৃত পদবোৰ উপযুক্ত স্থানত বা সঠিক ক্ৰমত সজোৱাকে আসত্তি বোলে। পদবোৰ ইটোৰ পিছত সিটোকৈ সঠিক দূৰত্বত আৰু নিয়মমতে বহুৱালেহে বাক্যৰ অৰ্থ স্পষ্ট হয়।

• উদাহৰণ: "খাই ভাত মই আছোঁ।"

• বিশ্লেষণ: ইয়াত সকলোবোৰ প্ৰয়োজনীয় পদ আছে, কিন্তু সেইবোৰ সঠিক ক্ৰমত নাই। সেয়েহে বাক্যটোৱে কোনো স্পষ্ট ভাব প্ৰকাশ কৰিব পৰা নাই।

• সাৰ্থক ৰূপ: "মই ভাত খাই আছোঁ।" (ইয়াত পদবোৰৰ আসত্তি বা ক্ৰম সঠিক হৈছে।)

২/ অসমীয়া যতি চিহ্নৰ গুৰুত্ব আলোচনা কৰি যিকোনো পাঁচবিধ যতি চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ উদাহৰণেৰে বুজাই দিয়া।

উত্তৰঃঅসমীয়া লিখিত ভাষাত যতি চিহ্ন (Punctuation Marks) ৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। যতি চিহ্নই কেৱল বাক্য এটাৰ সমাপ্তি নুবুজায়, বৰঞ্চ ই ভাষা এটাক শৃংখলাবদ্ধ, অৰ্থপূৰ্ণ আৰু পঢ়ুৱৈৰ বাবে সহজবোধ্য কৰি তোলে। ইয়াৰ প্ৰধান গুৰুত্বসমূহ তলত আলোচনা কৰা হ’ল:

• অৰ্থৰ স্পষ্টতা: যতি চিহ্নই বাক্যৰ আচল ভাবটো প্ৰকাশ কৰাত সহায় কৰে। এটা ভুল যতি চিহ্নই বাক্যৰ সম্পূৰ্ণ অৰ্থ সলনি কৰি দিব পাৰে।
• পঠনৰ গতি নিৰ্ধাৰণ: পঢ়াৰ সময়ত ক’ত কিমান সময় ৰব লাগে, সেইটো যতি চিহ্নই নিৰ্দেশ কৰে। ই পাঠকক ভাগৰুৱা হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।
• আৱেগ আৰু উচ্চাৰণ: প্রশ্ন, বিস্ময়, বা সম্বোধন আদি প্ৰকাশ কৰিবলৈ যতি চিহ্ন অপৰিহাৰ্য।
• বিভ্ৰান্তি দূৰীকৰণ: এটা দীঘলীয়া বাক্যৰ মাজত ভিন ভিন ধাৰণা পৃথক কৰিবলৈ ইয়াৰ প্ৰয়োজন।

পাঁচবিধ যতি চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ আৰু উদাহৰণ :

১. দাড়ি বা পূৰ্ণচ্ছেদ ( । ):বাক্য এটা সম্পূৰ্ণ হ’লে এই চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই বাক্যৰ সমাপ্তি বুজায়।

উদাহৰণ: মই সদায় পুৱা সোনকালে উঠো।

২. কমা বা অল্পপ্ৰাণ ( , ):বাক্যৰ মাজত অতি কম সময় ৰবৰ বাবে বা একে জাতীয় কেইবাটাও শব্দ পৃথক কৰিবলৈ কমা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উদাহৰণ: ৰাম, হৰি আৰু যদু একেলগে খেলি আছে।

৩. প্ৰশ্নবোধক চিহ্ন ( ? ): কোনো কথা জানিবলৈ বিচাৰিলে বা প্ৰশ্ন সুধিলে বাক্যৰ শেষত এই চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উদাহৰণ: তোমাৰ নাম কি ?

৪. বিস্ময়বোধক চিহ্ন ( ! ):মনৰ হৰ্ষ, বিষাদ, ঘৃণা, আচৰিত হোৱা আদি আৱেগ প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উদাহৰণ: আহ! কি সুন্দৰ দৃশ্য।

৫. কলন ( : ):কোনো কথাৰ উদাহৰণ দিবলৈ বা কোনো তালিকা আৰম্ভ কৰিবলৈ কলন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নাটকত সংলাপৰ আগতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।

উদাহৰণ: মানুহৰ প্ৰধান আহাৰ তিনিবিধ: ভাত, ৰুটি আৰু গাখীৰ।

৩/ পদৰ সংগতি আৰু ক্ৰম বুলিলে কি বুজা ? অসমীয়া বাক্যত পদৰ স্থান কেনে হোৱা উচিত, সেই বিষয়ে নিয়মসমূহ আলোচনা কৰা।

উত্তৰঃবাক্যত ব্যৱহৃত পদসমূহৰ এটাৰ লগত আনটোৰ যি সম্বন্ধ বা মিল থাকে, তাকেই সংগতি বোলে। বিশেষকৈ অসমীয়া ভাষাত ক্ৰিয়াপদৰ লগত কৰ্তাৰ পুৰুষ আৰু বচনৰ যি মিল থাকে, সেইটোৱেই প্ৰধান সংগতি। উদাহৰণস্বৰূপ:

• মই ভাত খাওঁ। (প্ৰথম পুৰুষৰ লগত 'খাওঁ' ক্ৰিয়া)

• তুমি ভাত খোৱা। (দ্বিতীয় পুৰুষৰ লগত 'খোৱা' ক্ৰিয়া)

• সি ভাত খায়। (তৃতীয় পুৰুষৰ লগত 'খায়' ক্ৰিয়া)

ইয়াত কৰ্তা সলনি হোৱাৰ লগে লগে ক্ৰিয়াৰ ৰূপো সলনি হৈছে— এয়াই হ’ল পদৰ সংগতি।

​বাক্য এটা গঠন কৰোঁতে কোনটো পদৰ পিছত কোনটো পদ বহিব, তাৰ যি শৃংখলা বা নিয়ম, তাকেই পদৰ ক্ৰম বোলে। অসমীয়া বাক্যৰ সাধাৰণ ক্ৰমটো হ’ল: কৰ্তা + কৰ্ম + ক্ৰিয়া।

অসমীয়া বাক্য এটা শুদ্ধকৈ লিখিবলৈ তলত দিয়া নিয়মসমূহ মানি চলিব লাগে:

১. কৰ্তা, কৰ্ম আৰু ক্ৰিয়াৰ স্থান:অসমীয়া বাক্যত সাধাৰণতে কৰ্তা আগত বহে, কৰ্ম মাজত বহে আৰু ক্ৰিয়া একেবাৰে শেষত বহে।

উদাহৰণ: ৰাম (কৰ্তা) + কিতাপ (কৰ্ম) + পঢ়িছে (ক্ৰিয়া)।

২. বিশেষণৰ স্থান:বিশেষণ পদ সদায় বিশেষ্য বা সৰ্বনাম পদৰ আগত বহে।

উদাহৰণ: 'বগা গৰুটো পথাৰত চৰিছে।' (ইয়াত 'বগা' বিশেষণটো 'গৰু' বিশেষ্যৰ আগত বহিছে)।

৩. সম্বোধন পদৰ স্থান:সম্বোধন পদ সাধাৰণতে বাক্যৰ আৰম্ভণিতে বহে।

উদাহৰণ: 'হে প্ৰভু, আমাক সহায় কৰা।'

৪. নঞৰ্থক 'ন' ৰ স্থান:অসমীয়া ভাষাৰ এটা বিশেষ নিয়ম হ’ল যে 'ন' (নাই বা নহয় অৰ্থত) সদায় ক্ৰিয়া পদৰ আগত বহে আৰু ই ক্ৰিয়াৰ লগত যোগ হৈ যায়।

উদাহৰণ: সি স্কুললৈ নাযায় (ন + যায়)। মই ভাত নেখাওঁ (ন + খাওঁ)।

৫. সম্বন্ধ পদৰ স্থান:যাৰ লগত সম্বন্ধ বুজায়, সেই পদটো সম্বন্ধী পদৰ আগত বহে।

উদাহৰণ: 'ৰামৰ ভাইয়েক স্কুললৈ গৈছে।' (ইয়াত 'ৰামৰ' পদটো ভাইয়েকৰ আগত বহিছে)।

৬. ক্ৰিয়া-বিশেষণৰ স্থান:ক্ৰিয়া-বিশেষণ পদটো সাধাৰণতে ক্ৰিয়াৰ আগত বহে।

উদাহৰণ: সি খৰকৈ খোজ কাঢ়িছে।

​

৪/ অসমীয়া সংখ্যাবাচক শব্দৰ গঠন আৰু প্ৰয়োগৰ বিষয়ে এটি চমু নিবন্ধ লিখা।

উত্তৰঃঅসমীয়া ভাষাত সংখ্যা বুজাবলৈ যিবোৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, তাকে সংখ্যাবাচক শব্দ বোলে। এই শব্দবোৰৰ গঠন আৰু ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া ভাষাৰ নিজা কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে, যিবোৰ তলত আলোচনা কৰা হ’ল:

১. সংখ্যাবাচক শব্দৰ গঠন : অসমীয়া সংখ্যাবাচক শব্দবোৰ মূলতঃ সংস্কৃতৰ পৰা তদ্ভৱ হৈ আহিছে যদিও ইয়াৰ উচ্চাৰণ আৰু গঠন শৈলী সুকীয়া। উদাহৰণস্বৰূপে— এক, দুই, তিনি, চাৰি, পাঁচ ইত্যাদি।

• পূৰণবাচক শব্দ: সংখ্যাৰ লগত কিছুমান বিশেষ প্ৰত্যয় যোগ কৰি পূৰণবাচক শব্দ গঠন কৰা হয়। যেনে— প্ৰথম, দ্বিতীয়, তৃতীয় অথবা একগুণ, দুগুণ ইত্যাদি।

• তাৰিখ বুজোৱা শব্দ: মাহৰ দিন বুজাবলৈ পহিলা, দোস্ৰা, তেস্ৰা আদি শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

২. নিৰ্দিষ্টতাবাচক প্ৰত্যয়ৰ ব্যৱহাৰ (অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ):অসমীয়া ভাষাত কেৱল সংখ্যাটো ক’লেই বাক্যটো সম্পূৰ্ণ নহয়; ইয়াৰ লগত নিৰ্দিষ্টতাবাচক প্ৰত্যয় বা 'Classifiers' যোগ কৰিবলগীয়া হয়। এইটোৱেই অসমীয়া সংখ্যাবাচক শব্দৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বৈশিষ্ট্য। বস্তুৰ আকৃতি আৰু প্ৰকৃতি অনুযায়ী বিভিন্ন প্ৰত্যয় ব্যৱহাৰ হয়:

• জন/গৰাকী: মানুহৰ ক্ষেত্ৰত (যেনে— এজন মানুহ, দুগৰাকী মহিলা)।

• টা/টো: সাধাৰণ বস্তু বা প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত (যেনে— এটা কলম, দুটা গৰু)।

• খন: চেপেটা বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত (যেনে— এখন কিতাপ, দুখন মেজ)।

• ডাল: দীঘল বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত (যেনে— এডাল পেঞ্চিল, দুডাল ৰছী)।

• চটা/খিলা: পাতল বা চটা বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত (যেনে— এচটা খৰি, এখিলা পাত)।

৩. সংখ্যাবাচক শব্দৰ প্ৰয়োগ :অসমীয়া বাক্যত সংখ্যাবাচক শব্দৰ প্ৰয়োগ দুই ধৰণে হ’ব পাৰে:

• বিশেষণ হিচাপে: যেতিয়া সংখ্যাটোৱে বিশেষ্যৰ পৰিমাণ বুজায়।

  • উদাহৰণ: "তৰালীয়ে পাঁচখন কিতাপ কিনিলে।" (ইয়াত 'পাঁচখন' কিতাপৰ সংখ্যা বুজাইছে)।

• নিৰ্দিষ্টতা বুজাবলৈ: সংখ্যাটোৰ পিছত 'টো' বা 'জন' যোগ কৰি কোনো নিৰ্দিষ্ট বস্তু বা ব্যক্তিক বুজোৱা হয়।

  • উদাহৰণ: "সেই তিনিজন ল’ৰাক ইয়ালে মাতা।"

৪. গোট বুজোৱা শব্দ :অসমীয়াত কিছুমান সংখ্যাৰ বাবে সুকীয়া গোটবাচক শব্দ আছে। যেনে:

• ৪ টা = এহালিচা বা এচৌকা।

• ২০ টা = একুৰি।

• ৮০ টা = এপণ।

৫| যতি চিহ্ন বুলিলে কি বুজা? যতি চিহ্নৰ বিষয়ে বহলাই লিখা।

উত্তৰ: আমি কথা কওঁতে বা কোনো পাঠ পঢ়োঁতে আৱশ্যক অনুযায়ী যি ঠাইত অলপ ৰৈ দিওঁ বা বিৰতি লওঁ, তাকেই ব্যাকৰণৰ ভাষাত 'যতি' বুলি কোৱা হয়। লিখাৰ সময়ত এই বিৰতি বা যতি বুজাবলৈ যিবোৰ চিন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সেইবোৰক যতি চিহ্ন বা বিৰাম চিহ্ন বোলে। বাক্য এটাৰ অৰ্থ স্পষ্ট কৰিবলৈ আৰু পঢ়ুৱৈৰ বাবে সহজবোধ্য কৰি তুলিবলৈ যতি চিহ্নৰ ভূমিকা অপৰিসীম।

পাঁচবিধ যতি চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ আৰু উদাহৰণ :

১. দাড়ি বা পূৰ্ণচ্ছেদ ( । ):বাক্য এটা সম্পূৰ্ণ হ’লে এই চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই বাক্যৰ সমাপ্তি বুজায়।

উদাহৰণ: মই সদায় পুৱা সোনকালে উঠো।

২. কমা বা অল্পপ্ৰাণ ( , ):বাক্যৰ মাজত অতি কম সময় ৰবৰ বাবে বা একে জাতীয় কেইবাটাও শব্দ পৃথক কৰিবলৈ কমা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উদাহৰণ: ৰাম, হৰি আৰু যদু একেলগে খেলি আছে।

৩. প্ৰশ্নবোধক চিহ্ন ( ? ): কোনো কথা জানিবলৈ বিচাৰিলে বা প্ৰশ্ন সুধিলে বাক্যৰ শেষত এই চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উদাহৰণ: তোমাৰ নাম কি ?

৪. বিস্ময়বোধক চিহ্ন ( ! ):মনৰ হৰ্ষ, বিষাদ, ঘৃণা, আচৰিত হোৱা আদি আৱেগ প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

উদাহৰণ: আহ! কি সুন্দৰ দৃশ্য।

৫. কলন ( : ):কোনো কথাৰ উদাহৰণ দিবলৈ বা কোনো তালিকা আৰম্ভ কৰিবলৈ কলন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নাটকত সংলাপৰ আগতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।

উদাহৰণ: মানুহৰ প্ৰধান আহাৰ তিনিবিধ: ভাত, ৰুটি আৰু গাখীৰ।

6। অসমীয়া ভাষাৰ বাক্য বিন্যাসৰ নিয়মসমূহ আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: অসমীয়া ভাষাৰ বাক্য বিন্যাসৰ এটা নিজস্ব আৰু সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। বাক্য এটাত পদসমূহ কেনেদৰে বহিব, তাৰ কেতবোৰ নিৰ্দিষ্ট নিয়ম তলত আলোচনা কৰা হ’ল:

• স্বাভাৱিক পদক্ৰম: অসমীয়া সৰল বাক্যৰ স্বাভাৱিক পদক্ৰমটো হ’ল— কৰ্তা + কৰ্ম + ক্ৰিয়া। অৰ্থাৎ বাক্যৰ আৰম্ভণিতে কৰ্তা বসে, মাজত কৰ্ম থাকে আৰু বাক্যৰ শেষত ক্ৰিয়াপদ বসে। যেনে— "হৰিয়ে (কৰ্তা) কিতাপ (কৰ্ম) পঢ়িছে (ক্ৰিয়া)।"

• বিশেষণৰ স্থান: সাধাৰণতে বিশেষণ পদ বিশেষ্য পদৰ আগত বসে। যেনে— "ৰঙা ফুল এপাহ ফুলিছে।" ইয়াত 'ৰঙা' বিশেষণটো 'ফুল' বিশেষ্যৰ আগত বহিছে।

• সম্বন্ধ পদৰ অৱস্থান: সম্বন্ধ পদ সদায় তাৰ সম্পৰ্ক থকা পদটোৰ পূৰ্বে বসে। যেনে— "ৰামৰ ভাইেক কলেজলৈ গৈছে।"

• ক্ৰিয়া বিশেষণৰ স্থান: ক্ৰিয়া বিশেষণ পদটো সাধাৰণতে ক্ৰিয়াপদৰ আগত বসে। যেনে— "ল’ৰাজন বেগাই খোজ কাঢ়িছে।"

• অব্যয় পদৰ ব্যৱহাৰ: বাক্য সংযোগ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা অব্যয় পদসমূহ (আৰু, কিন্তু, গতিকে আদি) দুটা পদ বা বাক্যৰ মাজত বসে।

• নঞৰ্থক ব্যৱহাৰ: অসমীয়া ভাষাৰ এক অন্যতম বৈশিষ্ট্য হ’ল ক্ৰিয়াৰ লগত নঞৰ্থক ‘ন’ যোগ হ’লে ই ক্ৰিয়াৰ আগত বসে আৰু ক্ৰিয়াৰ প্ৰথম স্বৰবৰ্ণ অনুসৰি ইয়াৰ ৰূপ সলনি হয় (যেনে— নকৰে, নিদিয়ে, নোৱাৰে)।

7। অসমীয়া ভাষাৰ বাক্যত ভুল প্ৰয়োগ উদাহৰণসহ ব্যাখ্যা কৰা।

উত্তৰ: অসমীয়া ভাষাত ব্যাকৰণগত অজ্ঞতা বা অন্য ভাষাৰ অন্ধ অনুকৰণৰ বাবে বহুতো ভুল প্ৰয়োগ দেখা যায়। তেনে কিছুমান ভুল প্ৰয়োগ তলত ব্যাখ্যা কৰা হ’ল:

• কাৰক-বিভক্তিৰ ভুল প্ৰয়োগ: অতীত কালৰ সকৰ্মক ক্ৰিয়াৰ কৰ্তাত ‘এ’ বিভক্তি যোগ কৰাটো বাধ্যতামূলক। ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম হ’লে বাক্য অশুদ্ধ হয়।

  • অশুদ্ধ: মই ভাত খালোঁ।

  • শুদ্ধ: ময়ে ভাত খালোঁ। / মই ভাত খালোঁ (সাধাৰণ অৰ্থত, কিন্তু ব্যাকৰণগতভাৱে 'ময়ে' ৰূপটোৱে বিশিষ্টতা বুজায়)। আন এটা উদাহৰণ: অশুদ্ধ: ৰাম কিতাপ পঢ়িলে। শুদ্ধ: ৰামে কিতাপ পঢ়িলে।

• বচনৰ দ্বিত্ব প্ৰয়োগ জনিত ভুল: বাক্যত একেলগে বহুবচনবাচক শব্দ আৰু বহুবচন প্ৰত্যয় ব্যৱহাৰ কৰিলে বাক্য অশুদ্ধ হয়।

  • অশুদ্ধ: সকলো ল’ৰাবোৰ গুচি গ’ল।

  • শুদ্ধ: সকলো ল’ৰা গুচি গ’ল। বা ল’ৰাবোৰ গুচি গ’ল।

• লিংগ সংগতিৰ অভাৱ: কৰ্তাৰ লিংগ অনুসৰি ক্ৰিয়া বা বিশেষণৰ সংগতি নাৰাখিলে ভুল হয়।

  • অশুদ্ধ: তাই এজন ভাল সৰস্বতী পূজাৰ বাবে ছোৱালী।

  • শুদ্ধ: তাই এজনী ভাল ছোৱালী। (ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰত 'এজনী' হ’ব)।

• অন্য ভাষাৰ হুবহু অনুবাদ: ইংৰাজীৰ 'He is running a business'— ইয়াৰ অনুবাদ কৰিবলৈ গৈ বহুতে লিখে— "তেওঁ এটা ব্যৱসায় দৌৰাই আছে।" ই সম্পূৰ্ণ অশুদ্ধ। শুদ্ধ ৰূপ হ’ব— "তেওঁ এটা ব্যৱসায় চলাই আছে।"

8। অসমীয়া ভাষাৰ পদৰ সঙ্গতি আৰু ক্ৰম সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: বাক্য এটা গঠন কৰিবলৈ পদসমূহৰ মাজত পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক বা সঙ্গতি (Agreement) আৰু সঠিক ক্ৰম (Word Order) থকাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়।

পদৰ সঙ্গতি:

• পুৰুষৰ সঙ্গতি: বাক্যৰ ক্ৰিয়াপদটো কৰ্তাৰ পুৰুষ অনুসৰি হ’ব লাগিব। প্ৰথম পুৰুষৰ কৰ্তাৰ লগত প্ৰথম পুৰুষৰ ক্ৰিয়া আৰু দ্বিতীয় বা তৃতীয় পুৰুষৰ কৰ্তাৰ লগত সেই অনুসৰি ক্ৰিয়া বহিব লাগিব। যেনে— "মই যাওঁ" (প্ৰথম পুৰুষ), "তুমি যোৱা" (দ্বিতীয় পুৰুষ), "তেওঁ যায়" (তৃতীয় পুৰুষ)। ইয়াৰ ইফাল-সিফাল হ’লে সঙ্গতি নষ্ট হ’ব।

• আদৰাৰ্থক আৰু অনাদৰাৰ্থক সঙ্গতি: কৰ্তাজন আদৰণীয় হ’লে ক্ৰিয়া আৰু সৰ্বনামো সন্মানসূচক হ’ব লাগে। যেনে— "দেউতাই কিতাপ পঢ়িছে" (পঢ়িছে হ’ব, 'পঢ়িছে' নহয়)।

পদৰ ক্ৰম: অসমীয়া বাক্যত পদৰ ক্ৰম সুনিৰ্দিষ্ট। পদক্ৰম উলংঘা কৰিলে বাক্যৰ অৰ্থ সলনি হ’ব পাৰে বা বাক্যটো নিৰৰ্থক হ’ব পাৰে। যেনে— "বাঘে মানুহ খালে" বুলি ক’লে যি অৰ্থ বুজাব, পদক্ৰম সলাই "মানুহে বাঘ খালে" বুলি ক’লে অৰ্থ সম্পূৰ্ণ ওলোটা হৈ পৰিব। গতিকে বাক্যৰ অৰ্থ প্ৰকাশ আৰু সৌন্দৰ্য ৰক্ষাৰ বাবে পদৰ সঙ্গতি আৰু ক্ৰম অপৰিহাৰ্য।

9। অসমীয়া বাক্যত কৰ্তা, কৰ্ম আৰু ক্ৰিয়াপদৰ স্বাভাৱিক ক্ৰম আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: অসমীয়া ভাষা ‘SVO’ (Subject-Verb-Object) আৰ্হিৰ নহয়, ই হ’ল ‘SOV’ (Subject-Object-Verb) আৰ্হিৰ ভাষা। অৰ্থাৎ অসমীয়া বাক্যৰ স্বাভাৱিক ক্ৰমটো হ’ল: কৰ্তা + কৰ্ম + ক্ৰিয়াপদ।

তলৰ তালিকাখনৰ সহায়ত ইয়াক সহজকৈ বুজিব পাৰি:

ব্যতিক্ৰম বা বিশেষত্ব: সাধাৰণ অৱস্থাত এই ক্ৰম ৰক্ষিত হ’লেও অসমীয়া ভাষাত সুৰ-লহৰ বা কোনো বিশেষ পদৰ ওপৰত জোৰ দিবলগীয়া হ’লে এই ক্ৰমৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিব পাৰে। যেনে— "ভাত খালোঁ মই।" (ইয়াত ক্ৰিয়া আৰু কৰ্মক কৰ্তাৰ আগত বহুৱাই ভাত খোৱা কাৰ্যটোৰ ওপৰত বেছি গুৰুত্ব দিয়া হৈছে)। কিন্তু ব্যাকৰণগত স্বাভাৱিক ৰীতি হিচাপে প্ৰথমে কৰ্তা, মাজত কৰ্ম আৰু শেষত ক্ৰিয়াপদ বহাটোৱেই নিয়ম।

10। অসমীয়া ভাষাত কৰ্মপদৰ ব্যৱহাৰ উদাহৰণসহ আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: বাক্যত কৰ্তাই যাক আশ্ৰয় কৰি ক্ৰিয়া সম্পাদন কৰে, তাকে কৰ্মপদ বোলে। অসমীয়া ভাষাত ক্ৰিয়াভেদে বাক্যত এটা বা দুটা কৰ্মপদ থাকিব পাৰে। সেই অনুসৰি কৰ্মপদৰ ব্যৱহাৰ তলত আলোচনা কৰা হ’ল:

• মুখ্য কৰ্ম আৰু গৌণ কৰ্মৰ ব্যৱহাৰ: বাক্যত যদি দুটা কৰ্মপদ থাকে (দ্বিকৰ্মক ক্ৰিয়া), তেন্তে প্ৰাণীবোচক পদটো ‘গৌণ কৰ্ম’ আৰু অপ্ৰাণীবোচক পদটো ‘মুখ্য কৰ্ম’ হয়। পদক্ৰম অনুসৰি গৌণ কৰ্মটো মুখ্য কৰ্মৰ আগত বসে।

  • উদাহৰণ: "দেউতাই মোক (গৌণ কৰ্ম) এখন কিতাপ (মুখ্য কৰ্ম) দিলে।"

• কৰ্মপদত বিভক্তিৰ ব্যৱহাৰ: অসমীয়া ভাষাত মুখ্য কৰ্মত (অপ্ৰাণীবোচক) সাধাৰণতে কোনো বিভক্তি যোগ নহয় (শুণ্য বিভক্তি)। কিন্তু গৌণ কৰ্মত (প্ৰাণীবোচক) সদায় দ্বিতীয় বা ২য়া বিভক্তি ‘ক’ যোগ হয়।

  • উদাহৰণ: "সি কুকুৰটোক খেদিলে।" (কুকুৰটো প্ৰাণীবোচক বাবে ‘ক’ বিভক্তি লাগিছে)। "সি চিঠি লিখিছে।" (চিঠি অপ্ৰাণীবোচক বাবে বিভক্তি লগা নাই)।

• কৰ্মপ্ৰধান বাক্য: কেতিয়াবা বাক্যত কৰ্তাতকৈ কৰ্মৰ প্ৰাধান্য বেছি থাকিলে কৰ্মপদটো বাক্যৰ আৰম্ভণিতে বহিব পাৰে। যেনে— "কামটো কৰা হ’ল।"

11। অসমীয়া ভাষাৰ বাক্য গঠনত আকাংক্ষা, যোগ্যতা আৰু আসত্তিৰ গুৰুত্ব সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: এটা সাৰ্থক বাক্য গঠন হ’বলৈ হ’লে বাক্যটোৰ তিনিটা প্ৰধান গুণ বা চৰ্ত থকাটো আৱশ্যক। এইকেইটা হ’ল— আকাংক্ষা, যোগ্যতা আৰু আসত্তি। তলত ইয়াৰ গুৰুত্ব আলোচনা কৰা হ’ল:

• আকাংক্ষা (Expectancy): বাক্য এটাৰ এটা পদ শুনাৰ পিছত পৰৱৰ্তী পদটো শুনাৰ বাবে শ্ৰোতাৰ মনত যি স্বাভাৱিক ইচ্ছা বা হেঁপাহ জাগে, তাকে আকাংক্ষা বোলে। যেনে— "মই স্কুললৈ..." বুলি কৈ এৰি দিলে বাক্যটোৱে সম্পূৰ্ণ ভাব প্ৰকাশ নকৰে, কাৰণ ইয়াত আকাংক্ষা থাকি যায়। যেতিয়া কোৱা হ’ব "মই স্কুললৈ যাম", তেতিয়াহে আকাংক্ষা পূৰণ হ’ব আৰু বাক্যটো সাৰ্থক হ’ব।

• যোগ্যতা (Competency): বাক্যত ব্যৱহৃত পদসমূহৰ মাজত সংগতি আৰু অৰ্থৰ যুক্তিযুক্ততা থকাটোকে যোগ্যতা বোলে। অৰ্থাৎ বাক্যটোৱে বাস্তৱসন্মত ভাব প্ৰকাশ কৰিব লাগিব। যেনে— "গৰুৱে আকাশত উৰিছে" বুলি ক’লে বাক্যটো ব্যাকৰণগতভাৱে শুদ্ধ হ’লেও ইয়াৰ যোগ্যতা নাই, কাৰণ গৰু উৰিব নোৱাৰে। "চৰাই আকাশত উৰিছে" বুলি ক’লেহে যোগ্যতা গুণটো ৰক্ষা পৰিব।

• আসত্তি (Proximity): বাক্যৰ অৰ্থ স্পষ্টকৈ বুজিবলৈ পদসমূহক ইটোৰ পিছত সিটোকৈ সঠিক স্থানত সজাই ৰখাকে আসত্তি বোলে। পদসমূহ সিঁচৰিত হৈ থাকিলে বাক্য নহয়। যেনে— "খায় ভাত মই" ইয়াত আসত্তি নাই। কিন্তু "মই ভাত খাওঁ" বুলি সজাই লিখিলে আসত্তি ৰক্ষা পৰে।

12। অসমীয়া বাক্যৰ গঠনত 'আসত্তি বিচাৰ' উদাহৰণসহ আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: বাক্য গঠনত 'আসত্তি' (যাক পদক্ৰম বা 'Proximity' বুলিও কোৱা হয়) এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান। আসত্তি বা আসত্তি বিচাৰ হ’ল— মনৰ ভাব সুশৃংখলভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ বাক্যৰ পদসমূহক ইয়াৰ অৰ্থৰ সংগতি অনুসৰি ইটোৰ কাষত সিটোকৈ যথাস্থানত সজোৱাৰ বিচাৰ-প্ৰক্ৰিয়া।

কাষত পদ থাকিলে বা অৰ্থপূৰ্ণ শব্দ থাকিলেই বাক্য নহয়, যদিহে সিহঁতৰ মাজত যোগ্য ব্যৱধান আৰু সঠিক স্থান সুৰক্ষিত নাথাকে।

• উদাহৰণ (১): "আহিব, কাইলৈ, আমাৰ, ঘৰলৈ, তেওঁ।"

  • বিচাৰ: এই বাক্যখণ্ডত সকলোবোৰ অৰ্থপূৰ্ণ পদ আছে যদিও ইটোৰ পিছত সিটোকৈ নিয়মমতে বহি থকা নাই। সেয়ে ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট ভাব ওলোৱা নাই আৰু ইয়াত আসত্তিৰ অভাৱ ঘটিছে।

• আসত্তিযুক্ত শুদ্ধ ৰূপ: "কাইলৈ তেওঁ আমাৰ ঘৰলৈ আহিব।"

  • বিচাৰ: ইয়াত পদসমূহ সঠিক ক্ৰমত বহাৰ বাবে মনৰ ভাব সম্পূৰ্ণ ৰূপত প্ৰকাশ পাইছে।

গতিকে দেখা যায় যে, বাক্যৰ গঠনত আসত্তিৰ অবিহনে পদসমূহ কেৱল শব্দৰ সমষ্টি হৈয়েই ৰৈ যায়, সাৰ্থক বাক্যলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব নোৱাৰে।

13। অসমীয়া ভাষাৰ শব্দ বিভক্তি সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: বাক্যত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ প্ৰাতিপদিক বা নাম শব্দৰ পিছত যিবোৰ প্ৰত্যয় যোগ কৰা হয়, সেইবোৰক শব্দ বিভক্তি বা কাৰক বিভক্তি বোলে। অসমীয়া ভাষাত শব্দ বিভক্তি প্ৰধানকৈ সাতটা ভাগত বিভক্ত। তলত এই বিভক্তি আৰু কাৰকৰ সম্পৰ্ক আলোচনা কৰা হ’ল:

১। প্ৰথমা বিভক্তি (শুণ্য, -এ, -ই): কৰ্তা কাৰকত ব্যৱহাৰ হয়। যেনে— ৰামে (ৰাম + এ) কিতাপ পঢ়িছে। 

২। দ্বিতীয়া বিভক্তি (-ক): কৰ্ম কাৰকত ব্যৱহাৰ হয়। যেনে— হৰি খেতিয়কক মাতিলে। 

৩। তৃতীয়া বিভক্তি (-এৰে, -দ্বাৰা, -হতুৱাই): কৰণ কাৰকত ব্যৱহাৰ হয়। যেনে— কলমেৰে (কলম + এৰে) লিখিছোঁ। 

৪। চতুৰ্থী বিভক্তি (-লৈ, -ক): সম্প্ৰদান কাৰকত ব্যৱহাৰ হয়। যেনে— ভিখাৰীক কাপোৰ দিয়া। ঈশ্বৰলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা। 

৫। পঞ্চমী বিভক্তি (-ৰ পৰা, -তকৈ): অপাদান কাৰকত ব্যৱহাৰ হয়। যেনে— গছৰ পৰা ফল সৰিল। 

৬। ষষ্ঠী বিভক্তি (-ৰ): সম্বন্ধ পদত ব্যৱহাৰ হয়। যেনে— যদুপতিৰ ঘৰ ইয়াতেই। 

৭। সপ্তমী বিভক্তি (-ত, -এ): অধিকৰণ কাৰকত ব্যৱহাৰ হয়। যেনে— পুখুৰীত (পুখুৰী + ত) মাছ আছে। বেলিয়ে ভাত খালে (বেলি + এ, বেলিৰ সময়ত)।

অসমীয়া ভাষাত কাৰক নিৰ্ণয় কৰিবলৈ আৰু পদসমূহৰ মাজত পাৰস্পৰিক অৰ্থ সংযোগ কৰিবলৈ শব্দ বিভক্তিৰ ভূমিকা অনন্য।

14। অসমীয়া বিভক্তি প্ৰয়োগৰ ভুল শুদ্ধ বিচাৰ কৰি এখনি তালিকা প্ৰস্তুত কৰা।

উত্তৰ: অসমীয়া ভাষাত বিভক্তি প্ৰয়োগৰ সময়ত প্ৰায়েই হোৱা ভুলসমূহ আৰু ইয়াৰ বিপৰীতে শুদ্ধ ৰূপটো তলৰ তালিকাত দাঙি ধৰা হ’ল:

**************

​