ক্ৰোধ
১ নম্বৰীয়া প্ৰশ্ন (অতি চমু উত্তৰ):
১. মানুহৰ লগতে ওপজা ছয়বিধ প্ৰবৃত্তি কি কি ?
উত্তৰ: কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ, মদ আৰু মাৎচৰ্য।
২. ক্ৰোধক কিহৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে ?
উত্তৰ: ক্ৰোধক ব্যাধি বা ৰোগৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে।
৩. ক্ৰোধত মানুহৰ কি লোপ পায় ?
উত্তৰ: ক্ৰোধত মানুহৰ হিতাহিত জ্ঞান লোপ পায়।
৪. ক্ৰোধ উঠিলে মানুহৰ মুখখন কেনে হয় ?
উত্তৰ: ক্ৰোধ উঠিলে মানুহৰ মুখ বিকৃত হয় আৰু চকু ৰঙা পৰে।
৫. উন্নতিৰ বাটত আগুৱাবলৈ হ'লে মানুহে কি স্বভাৱ শুধৰাব লাগে ?
উত্তৰ: উন্নতিৰ বাটত আগুৱাবলৈ হ'লে মানুহে আমনি বা খং উঠা স্বভাৱ শুধৰাব লাগে।
৬. খঙক কাৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে ?
উত্তৰ: খঙক হাতীৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে।
৭. কাৰ খঙক কোনেও উৰুৱাই দিব নোৱাৰে ?
উত্তৰ: গহীন স্বভাৱৰ মানুহৰ খঙক কোনেও উৰুৱাই দিব নোৱাৰে।
৮. খঙৰ কথা মনত আলচি থাকিলে কি হয় ?
উত্তৰ: খঙৰ কথা মনত আলচি থাকিলে খঙৰ তেজ বাঢ়ে।
৯. লুকাই থকা খঙক কাৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে ?
উত্তৰ: লুকাই থকা খঙক লুকাই থকা শত্ৰুৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে।
১০. খঙৰ সময়ত পণ্ডিতসকলে কি কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছে ?
উত্তৰ: খঙৰ সময়ত একৰ পৰা দহলৈ বা নটালৈ নোবোলাকৈ কোনো কাম বা কথা নকবলৈ পৰামৰ্শ দিছে।
২ নম্বৰীয়া প্ৰশ্ন (চমু উত্তৰ):
১. ক্ৰোধক কিয় 'ৰিপু' বুলি কোৱা হয় ?
উত্তৰ: ক্ৰোধে মানুহক অন্ধ কৰি তোলে, হিতাহিত জ্ঞান হেৰুৱাই পেলায় আৰু মানুহক পশুতকৈও অধম কৰি নানা বিপদত পেলায়। সেইবাবে ইয়াক পৰম শত্ৰু বা 'ৰিপু' বুলি কোৱা হয়।
২. ক্ৰোধৰ সময়ত মানুহৰ শাৰীৰিক পৰিৱৰ্তন কেনে হয় ?
উত্তৰ: ক্ৰোধ উঠিলে মানুহৰ গা কঁপিবলৈ ধৰে, চকু ৰঙা পৰে, তেজ তপত হয় আৰু নাড়ীবোৰ টান হৈ তেজ চলাচল বৃদ্ধি পায়।
৩. পণ্ডিতসকলে খঙাল মানুহৰ আগত কি ধৰিবলৈ কৈছে আৰু কিয় ?
উত্তৰ: পণ্ডিতসকলে খঙাল মানুহৰ আগত এখন আৰ্চি (দাপোণ) ধৰিবলৈ কৈছে, যাতে মানুহজনে নিজৰ বিকৃত আৰু ভয়ংকৰ ৰাক্ষসী মূৰ্তিটো দেখি নিজেই লাজ পায়।
৪. খঙক কিয় এটা ধুমুহাৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে ?
উত্তৰ: ধুমুহাই যেনেকৈ সকলো তচনচ কৰি দিয়ে, তেনেকৈ মানুহৰ শৰীৰৰ ভিতৰত খঙৰ জোকাৰণি উঠি তেজ-মঙহৰ সঁজুলিবোৰৰ অপকাৰ সাধন কৰে।
৫. উন্নতিৰ পথত চলা মানুহৰ বাবে 'আমনি' কিয় ক্ষতিকাৰক ?
উত্তৰ: উন্নতিৰ পথত চলিলে নানা জঞ্জাল আৰু আমনি আহিবই। যদি মানুহে সেই আমনিত বিৰক্ত হৈ কাম এৰি দিয়ে, তেন্তে তেওঁৰ উন্নতিৰ চেষ্টা বিফল হয়।
৬. ৰাজমন্ত্ৰী আৰু সেনাপতিসকলে কেনেকৈ খঙক দমন কৰিব লাগে ?
উত্তৰ: ৰাজমন্ত্ৰী আৰু সেনাপতিসকলে দিনে-নিশাই নানা টান সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’ব লাগে। তথাপি তেওঁলোকে আমনিবোধ নকৰি ধৈৰ্য্যেৰে খঙক দমন কৰি কামত মনোনিৱেশ কৰিব লাগে।
৭. খঙক বশ কৰাটো কিয় প্ৰয়োজন ?
উত্তৰ: বনৰীয়া হাতীক বশ কৰিলেহে যেনেকৈ কামত লগাব পাৰি, তেনেকৈ খঙক বশ কৰিব জানিলেহে তাক উন্নতিৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। বশ নকৰিলে ই কেৱল অনিষ্টহে কৰে।
৮. খঙৰ কথা মনত লুকুৱাই থকাটো কিয় বিপদজনক ?
উত্তৰ: খঙৰ কথা মনত লুকুৱাই ৰাখিলে সি এটা লুকাই থকা শত্ৰুৰ দৰে কাম কৰে। ই হঠাত্ অমূৰ্ত হৈ ওলাই আহি মানুহৰ চৰম অপকাৰ সাধন কৰিব পাৰে।
৯. গহীন স্বভাৱৰ মানুহৰ খং কেনেকুৱা ?
উত্তৰ: গহীন স্বভাৱৰ মানুহৰ খং সহজে নুঠে। কিন্তু এবাৰ খং উঠিলে তাক কোনেও হাঁহি-ধেমালিৰে উৰুৱাই দিব নোৱাৰে। তেওঁলোকৰ খং এক বাধাৰ দৰে কাম কৰে।
১০. খঙৰ বেগত মানুহে কি কি ভুল কৰিব পাৰে ?
উত্তৰ: খঙৰ বেগত মানুহে আগ-পাছ গুণি নোচোৱাকৈ বহু অকাম কৰে, ঘৰৰ বস্তু ভাঙি নষ্ট কৰে, ক’ব নালাগা কথা কৈ বিপদ মাতি আনে আৰু পাছত কপালত চপৰিয়াই কান্দিবলগীয়া হয়।
৩ নম্বৰীয়া প্ৰশ্ন:
১. খঙক কেনেকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি ? পাঠৰ আধাৰত লিখা।
উত্তৰ: খঙক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ হ’লে প্ৰথমে গহীন স্বভাৱ গঢ়ি তুলিব লাগে। খঙৰ কথা মনত আলচি নাথাকি বন্ধু-বান্ধৱৰ সৈতে মিলি তাক পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। কোনো কথাত আমনি পালে বিৰক্ত নহৈ অভ্যাসৰ দ্বাৰা তাক সহিবলৈ শিকিব লাগে। খং উঠাৰ লগে লগে কোনো কথা নকৈ বা কাম নকৰি ক্ষন্তেক ধৈৰ্য ধৰিলে বা একৰ পৰা দহলৈ গণনা কৰিলে খং উপশম হয়।
২. ক্ৰোধ উঠিলে মানুহৰ শৰীৰত কি কি পৰিৱৰ্তন ঘটে ?
উত্তৰ: ক্ৰোধ উঠিলে মানুহৰ শৰীৰত এক প্ৰবল জোকাৰণি উঠে। ইয়াৰ ফলত মানুহৰ গা কঁপিবলৈ ধৰে, চকু ৰঙা পৰে, তেজ তপত হয় আৰু সিৰাবোৰ টান হৈ তেজ চলাচল বৃদ্ধি পায়। মুখৰ আকৃতি বিকৃত আৰু ভয়ংকৰ হৈ পৰে। ধুমুহাই যেনেকৈ প্ৰকৃতিৰ ক্ষতি কৰে, খঙেও তেনেকৈ মানুহৰ শৰীৰৰ ভিতৰৰ সঁজুলিবোৰৰ অপকাৰ কৰে আৰু খং শাম কটাৰ পাছত বৰ ভাগৰ লাগে।
৩. উন্নতিৰ পথত 'আমনি' কেনেকৈ বাধা হৈ পৰে ?
উত্তৰ: যিকোনো ডাঙৰ কাম কৰিবলৈ গ'লে নানা ধৰণৰ জঞ্জাল আৰু আমনি আহিবই। যিজন মানুহে এই আমনি বা বিৰক্তি সহিব নোৱাৰে, তেওঁ বিৰক্ত হৈ আধাতে কামটো এৰি দিয়ে। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ উন্নতিৰ চেষ্টা বিফল হয়। উন্নতি বিচাৰিলে মানুহে আমনি সহিব পৰা গুণটো অভ্যাস কৰিব লাগে, কিয়নো সহনশীলতা অবিহনে কোনো কঠিন কামত সফলতা লাভ কৰিব নোৱাৰি।
৪. হাতীৰ উদাহৰণেৰে লেখকে খঙৰ বিষয়ে কি বুজাব খুজিছে ?
উত্তৰ: বনৰীয়া হাতী এটা অতি শক্তিশালী আৰু বিপদজনক জন্তু। কিন্তু তাক যদি বশ কৰিব পৰা যায়, তেন্তে তাক কঠিন কামত লগাব পাৰি। ঠিক তেনেকৈ, খং মানুহৰ মনৰ এক প্ৰবল শক্তি। ইয়াক যদি বশ কৰিব নোৱাৰি তেন্তে ই ধবংস মাতি আনে। কিন্তু যদি মানুহে খঙক সংযম আৰু গহীনতাৰে বশ কৰিব জানে, তেন্তে সেই শক্তি উন্নতিৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
৫. খঙক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ পণ্ডিতসকলে কি কি পৰামৰ্শ দিছে ?
উত্তৰ: পণ্ডিতসকলৰ মতে খঙাল মানুহৰ আগত এখন আৰ্চি ধৰিব লাগে যাতে তেওঁ নিজৰ বিকৃত ৰূপটো দেখি লাজ পায়। লগতে খঙৰ ভমক উঠিলে কোনো কথা কোৱা বা কাম কৰাৰ আগতে একৰ পৰা ন বা দহলৈ গণিব লাগে। ইয়াৰ উপৰি খঙৰ কথা মনত আলচি নাথাকি বন্ধু-বান্ধৱৰ সৈতে হাঁহি-ধেমালি কৰি মনটো পাতল কৰিবলৈ পণ্ডিতসকলে উপদেশ দিছে।
৬. গহীন স্বভাৱৰ মানুহৰ খঙৰ বিশেষত্ব কি ?
উত্তৰ: গহীন স্বভাৱৰ মানুহ সহজে খঙাল নহয়। তেওঁলোকে সৰু-সুৰা জঞ্জাল বা আমনি সহজতে সহ্য কৰিব পাৰে। কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকৰ খং উঠে, তাক কোনেও হাঁহি-ধেমালিৰে উৰুৱাই দিব নোৱাৰে। তেওঁলোকৰ খং এক বাধাৰ দৰে স্থিৰ আৰু শক্তিশালী হয়। গহীনালি গুণটোৱে খঙক দমন কৰি ৰখাত সহায় কৰে বাবে সকলোৱে গহীন হ’বলৈ শিকা উচিত।
৭. লুকাই থকা খঙক কিয় 'লুকাই থকা শত্ৰু'ৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে ?
উত্তৰ: খং যদি মনৰ ভিতৰত লুকুৱাই ৰখা হয়, তেন্তে সি কোনো এদিন হঠাত্ প্ৰকাশ পাই মানুহৰ গণ্ডগোল লগাব পাৰে। ই এজন লুকাই থকা শত্ৰুৰ দৰে, যিয়ে সুযোগ বুজি আক্ৰমণ কৰি মানুহৰ অশেষ অপকাৰ কৰে। খঙৰ কথা মনত আলচি থাকিলে খঙৰ তেজ আৰু বাঢ়ে। সেয়ে খং লুকুৱাই নাৰাখি তাক সংযমৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মূল কৰিব লাগে।
৮. খঙৰ বেগত কাম কৰিলে মানুহে কেনে ধৰণৰ লোকচান ভৰিব লগা হয় ?
উত্তৰ: খঙৰ বেগত মানুহে হিতাহিত জ্ঞান হেৰুৱাই পেলায়। তেতিয়া তেওঁলোকে ঘৰৰ দামী বস্তু ভাঙি পেলায়, ন’কব লগা কথা কৈ আপোন মানুহক কষ্ট দিয়ে বা বিপদ মাতি আনে। যি কামৰ বাবে পাছত কপালত হাত দি কান্দিব লগা হয়, তেনে অকাম খঙৰ ভমকতে কৰি পেলায়। খং শান্ত হোৱাৰ পাছতহে তেওঁলোকে কৰা ভুলটোৰ বাবে তীব্ৰ অনুতাপ কৰে।
৯. ৰাজমন্ত্ৰী আৰু সেনাপতিৰ উদাহৰণৰ পৰা আমি কি শিক্ষা পাওঁ ?
উত্তৰ: ৰাজমন্ত্ৰী আৰু সেনাপতিসকলে সদায় অতি কঠিন আৰু জঞ্জালপূৰ্ণ সমস্যাৰ মাজত কাম কৰিব লাগে। তেওঁলোকে যদি সেই আমনিতে বিৰক্ত হৈ খং কৰে, তেন্তে ৰাজ্য চলোৱা অসম্ভৱ হৈ পৰিব। তেওঁলোকে অভ্যাসৰ বলত আমনি সহ্য কৰিবলৈ শিকে। ইয়াৰ পৰা আমি এই শিক্ষা পাওঁ যে জীৱনৰ দায়িত্ববোৰ সুচাৰুৰূপে পালন কৰিবলৈ হ’লে ধৈৰ্য্য আৰু সহনশীলতা অপৰিহাৰ্য।
১০. পাঠটিৰ মূল ভাববস্তু চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰ: 'ক্ৰোধ' পাঠটিৰ মূল লক্ষ্য হ’ল মানুহক খঙৰ অপকাৰিতাৰ বিষয়ে সচেতন কৰা আৰু তাক দমন কৰাৰ উপায় দিয়া। ক্ৰোধে মানুহৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক দুইটাই অনিষ্ট কৰে। মানুহে যদি উন্নতিৰ পথত আগুৱাব খোজে, তেন্তে তেওঁ সহনশীলতা আৰু গহীন স্বভাৱ গঢ়ি তুলিব লাগিব। খঙক হাতীৰ দৰে বশ কৰি তাক গঠনমূলক কামত লগাব পৰাটোহে প্ৰকৃত মানৱীয়তা।