দয়া
১ নম্বৰীয়া প্ৰশ্ন (অতি চমু উত্তৰ):
১. মানুহৰ মনত কেই শ্ৰেণীৰ বৃত্তি থাকে ?
উত্তৰ: মানুহৰ মনত দুই শ্ৰেণীৰ বৃত্তি থাকে।
২. যিবোৰ বৃত্তিয়ে মানুহক হিংস্ৰ কৰে তাক কি বোলে ?
উত্তৰ: তেনে বৃত্তিক ৰিপু বোলে।
৩. দয়া কিহৰ নিচিনা দৰব ?
উত্তৰ: দয়া মনৰ কু-বৃত্তি বা মল আঁতৰাবলৈ দৰবৰ নিচিনা।
৪. দয়া গুণটো মানুহৰ প্ৰথমতে কাৰ প্ৰতি দেখা দিয়ে ?
উত্তৰ: দয়া গুণটো প্ৰথমতে নিজৰ আপোন পৰিয়ালৰ প্ৰতি দেখা দিয়ে।
৫. কাৰ অবিহনে পৃথিৱীত কোনো ডাঙৰ কাম নহয় ?
উত্তৰ: দয়াৰ অবিহনে পৃথিৱীত কোনো ডাঙৰ কাম নহয়।
৬. দয়াৰ লগত আন কি গুণৰ চৰ্চা কৰিব লাগে ?
উত্তৰ: দয়াৰ লগত ক্ষমা গুণৰ চৰ্চা কৰিব লাগে।
৭. কাৰ প্ৰতি মানুহৰ মৰম ওপজে ?
উত্তৰ: যি নিজতকৈ হীন বা তলৰ, তেওঁলোকৰ প্ৰতি মানুহৰ মৰম ওপজে।
৮. প্ৰতিশোধৰ চকুৰে চালে কি বাঢ়ি যায় ?
উত্তৰ: প্ৰতিশোধৰ চকুৰে চালে হিংসা বাঢ়ি যায়।
৯. কাৰ অপৰাধ ক্ষমা কৰা উচিত বুলি শাস্ত্ৰই কয় ?
উত্তৰ: অজ্ঞানী মানুহৰ অপৰাধ ক্ষমা কৰা উচিত বুলি শাস্ত্ৰই কয়।
১০. দয়া এটা কি গুণ ?
উত্তৰ: দয়া এটা মানৱীয় বা মনৰ উচ্চ গুণ।
২ নম্বৰীয়া প্ৰশ্ন (চমু উত্তৰ):
১. দয়া গুণটো কেনেকৈ কামত লগাব লাগে ?
উত্তৰ: চৰিত্ৰ গঠনৰ কাৰ্যত দয়া গুণটোক সাৰথি হিচাপে ল’ব লাগে। সংসাৰত উন্নতি কৰিবলৈ হ’লে দয়াৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিব লাগে।
২. আচল দয়া কি ?
উত্তৰ: কেৱল মনত দয়া ভাব উপজিলেই নহ’ব, সেই দয়াৰ পৰা যদি কাৰোবাৰ দুখ দূৰ কৰিবলৈ কৰ্মৰ স্পৃহা জাগে, সেয়াই হ’ল আচল দয়া।
৩. আগৰ কালত বন্দীসকলৰ অৱস্থা কেনেকুৱা আছিল ?
উত্তৰ: আগৰ কালত মানুহে বন্দীসকলক গোটেই জীৱন গোলাম কৰি ৰাখিছিল। কিন্তু দয়ালু লোকৰ প্ৰচেষ্টাত ফাটেকৰ নিয়মবোৰ সলনি হ’ল।
৪. পশুকষ্ট নিবাৰণৰ ক্ষেত্ৰত দয়াৰ ভূমিকা কি ?
উত্তৰ: দয়ালু মানুহৰ যত্নত পশুৰ দুখ কমিছে। আজিকালি গৰু-মহ বা পোহনীয়া পশুৰ চিকিৎসাৰ বাবে চৰকাৰী চিকিৎসালয়ৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।
৫. প্ৰতিশোধ লোৱাটো কিয় বেয়া ?
উত্তৰ: প্ৰতিশোধ লোৱাটো এটা গৰ্হিত কাম। ইয়াৰ দ্বাৰা শত্ৰুতা কমি যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে হিংসা আৰু ভৱিষ্যতৰ কন্দলহে বৃদ্ধি পায়।
৬. হিংসুকক দমন কৰাৰ মহৌষধ কি ?
উত্তৰ: হিংসুকক দমন কৰাৰ মহৌষধ হ’ল ক্ষমা। ক্ষমা কৰিলে হিংসুক মানুহজনে লাজ পায় আৰু লাহে লাহে তেওঁৰ হিংসা ভাব কমি আহে।
৭. লোকৰ অহিত চিন্তা কৰিলে কি হয় ?
উত্তৰ: লোকৰ অহিত চিন্তা কৰিলে আনেও নিজৰ অহিত চিন্তা কৰিবলৈ লয়। কাৰণ নিজৰ কাৰ্যৰ বাবেই আন এজন শত্ৰু হৈ পৰে।
৮. কেনেকুৱা মানুহক সংশোধন কৰিব নোৱাৰি ?
উত্তৰ: যি মানুহ প্ৰকৃতিগতভাৱে খিলীয়াপ্ৰিয় আৰু কপটীয়া, তেনে মানুহক চৰিত্ৰৰ সংশোধন কৰা অতি কঠিন বা অসম্ভব।
৯. সমাজৰ উন্নতিৰ বাবে দয়া কিয় প্ৰয়োজনীয় ?
উত্তৰ: সমাজৰ উন্নতি হ’লে দয়াৰ পৰিসৰ ডাঙৰ হ’ব লাগে। জগতৰ সকলো জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি দয়া ভাব থাকিলেহে এখন সুন্দৰ সমাজ গঢ়ি উঠে।
১০. ক্ষমা কৰিলে মনটো কেনেকুৱা হয় ?
উত্তৰ: ক্ষমা কৰিলে মনৰ কলুষতা আঁতৰি যায়। প্ৰতিশোধৰ ভাৱে মন কলঙ্কিত কৰে যদিও ক্ষমাই মনটো নিৰ্মল কৰি ৰাখে।
৩ নম্বৰীয়া প্ৰশ্ন :
১. মানুহৰ মনত দয়া কেনেকৈ উদয় হয় আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তা কি ?
উত্তৰ: মানুহৰ মনত দয়া স্বাভাৱিকভাৱেই উদয় হয়। বিশেষকৈ আনৰ দুখ দেখিলে বা নিজতকৈ কোনোবা হীন অৱস্থাত থাকিলে মনত দয়া ভাব জন্মে। দয়া গুণটো চৰিত্ৰ গঠনৰ মূল আধাৰ। ই মানুহৰ মনৰ পৰা কপট আৰু কু-নীতি আঁতৰাই মনটো পবিত্ৰ কৰে। দয়াৰ অবিহনে পৃথিৱীত কোনো ডাঙৰ বা মহৎ কাম সমাধা কৰিব নোৱাৰি।
২. ক্ষমা আৰু দয়াৰ মাজৰ সম্পৰ্ক আলোচনা কৰা।
উত্তৰ: দয়া আৰু ক্ষমা এটা মুদ্ৰাৰ ইপিঠি-সিপিঠি। দয়া গুণৰ উন্নতি সাধিবলৈ হ’লে ক্ষমা গুণটোৰ চৰ্চা কৰা একান্তই প্ৰয়োজনীয়। কাৰোবাৰ ওপৰত দয়া কৰিবলৈ হ’লে তেওঁৰ ভুলবোৰ ক্ষমা কৰিব পৰা ক্ষমতা থাকিব লাগিব। প্ৰতিশোধৰ ভাৱ থাকিলে মন কলঙ্কিত হয়। সেয়েহে ক্ষমাৰ জৰিয়তেহে দয়াই পূৰ্ণতা পায় আৰু হিংসুক মানুহকো জয় কৰিব পাৰি।
৩. প্ৰকৃত দয়া কেৱল মনৰ ভাব নে কৰ্মত প্ৰকাশ পাব লাগে ? বুজাই লিখা।
উত্তৰ: প্ৰকৃত দয়া কেৱল মনৰ এটা ভাব নহয়, ই কৰ্মত প্ৰকাশ পাব লাগে। পাঠটোত উল্লেখ আছে যে কাৰোবাৰ দুখ দেখি কেৱল দুখ প্ৰকাশ কৰিলেই দয়া নহয়; সেই দুখ নিবাৰণৰ বাবে যি প্ৰচেষ্টা কৰা হয়, সেয়াহে আচল কাৰ্যকৰী দয়া। যেনে— বন্দীসকলৰ কষ্ট দেখি তেওঁলোকৰ বাবে নতুন নিয়ম কৰা বা অসুস্থ পশুৰ চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা।
৪. "প্ৰতিশোধ লোৱা গৰ্হিত কাম"— কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰ: প্ৰতিশোধ লোৱাৰ অৰ্থ হ’ল হিংসাৰ বিনিময়ত হিংসা কৰা। ই কেতিয়াও কোনো সমস্যাৰ সমাধান কৰিব নোৱাৰে। প্ৰতিশোধ ল’লে মন অপবিত্ৰ হয় আৰু ভৱিষ্যতে শত্ৰুতা বৃদ্ধি পায়। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ক্ষমা কৰিলেহে হিংসুক মানুহে নিজৰ ভুল বুজি পাই লাজ অনুভৱ কৰে। সেয়েহে শাস্ত্ৰমতে প্ৰতিশোধতকৈ ক্ষমাহে মহান ধৰ্ম।
৫. পাঠটোৰ আধাৰত পশুপক্ষীৰ প্ৰতি মানুহৰ দয়া কেনেকৈ প্ৰকাশ পাইছে ?
উত্তৰ: পুৰণি কালত মানুহে জীৱ-জন্তুক বহুত কষ্ট দিছিল। কিন্তু মানুহৰ মনত দয়া ভাব জাগ্ৰত হোৱাৰ ফলত আজিকালি পশুপক্ষীৰ অৱস্থাৰ উন্নতি হৈছে। পোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰ বাবে চৰকাৰী চিকিৎসালয় স্থাপন কৰা হৈছে যাতে সিহঁতে যন্ত্ৰণাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পায়। এয়া মানুহৰ মনত উদয় হোৱা দয়া আৰু মমতাৰ ফলশ্ৰুতি।
৬. মানুহৰ মনৰ বৃত্তিবিলাকৰ বিষয়ে পাঠটোৰ আধাৰত লিখা।
উত্তৰ: মানুহৰ মনত দুই ধৰণৰ বৃত্তি থাকে— এক শ্ৰেণীৰ বৃত্তি হ’ল ৰিপু, যিয়ে মানুহক হিংস্ৰ কৰে। আনহাতে দয়া, ক্ষমা আদি হ’ল সৎ বৃত্তি। এই সৎ বৃত্তিবোৰৰ চৰ্চাই মানুহক মহৎ কৰি তোলে। দয়া হ’ল মনৰ মল আঁতৰোৱা দৰবৰ দৰে। ই মানুহৰ চৰিত্ৰ নিকা কৰি সমাজত শান্তি আৰু সমিলমিল বজাই ৰখাত সহায় কৰে।
৭. "অজ্ঞানীৰ অপৰাধ ক্ষমা কৰা উচিত"— কিয় এনেদৰে কোৱা হৈছে ?
উত্তৰ: বহু সময়ত মানুহে নজনাৰ বাবে বা অজ্ঞতাৰ কাৰণে আনৰ অপকাৰ কৰে। তেনে মানুহক শত্ৰু জ্ঞান কৰি প্ৰতিশোধ ল’লে সমাজত কন্দলহে বাঢ়ে। তেওঁলোকৰ কামবোৰ অজ্ঞানীৰ কাম বুলি ধৰি লৈ ক্ষমা কৰি দিলেহে সমাজত শান্তি থাকে। শাস্ত্ৰৰ মতেও অজ্ঞানবশতঃ কৰা দোষ ক্ষমা কৰাটোৱে এজন জ্ঞানী মানুহৰ পৰিচয়।
৮. দয়াৰ পৰিসৰ কেনেকৈ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি ?
উত্তৰ: দয়াৰ আৰম্ভণি ঘৰৰ পৰাই হয়। প্ৰথমতে নিজৰ পৰিয়াল, আত্মীয়ৰ প্ৰতি দয়া দেখুৱাই লাহে লাহে ইয়াক গোটেই সমাজখনলৈ বিয়পাই দিব লাগে। সংসাৰত যিমানেই উন্নতি হ’ব, দয়াৰ পৰিসৰ সিমানেই বিশাল হ’ব লাগে। কেৱল মানুহৰ প্ৰতি নহয়, জগতৰ ক্ষুদ্ৰ জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতিও দয়াময় হোৱাটোৱেই দয়াৰ পৰিসৰ বৃদ্ধিৰ উপায়।
৯. "ক্ষমা কৰিলে হিংসুকৰ তেজ কমি যায়"— কথাষাৰৰ মৰ্ম কি ?
উত্তৰ: যেতিয়া কোনো এজন হিংসুক মানুহক অপকাৰৰ বিনিময়ত ক্ষমা কৰি দিয়া হয়, তেতিয়া তেওঁ মনে মনে লাজ পায়। তেওঁৰ মনত থকা ক্ৰোধ আৰু হিংসাৰ তীব্ৰতা লাহে লাহে হ্ৰাস পায়। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ মনৰ উগ্ৰ ভাব বা হিংসাৰ "তেজ" কমি যায়। ক্ষমাই শত্ৰুক মিত্ৰ কৰিব পৰা এক অদ্ভুত শক্তি ৰাখে।
১০. কাৰ প্ৰতি আমাৰ মনত শত্ৰুতাৰ সৃষ্টি হয় আৰু ইয়াৰ পৰা কেনেকৈ বাচিব পাৰি ?
উত্তৰ: আমি যেতিয়া কাৰোবাৰ প্ৰতি অহিত চিন্তা কৰোঁ, তেতিয়াই সেইজন ব্যক্তি আমাৰ শত্ৰু হৈ পৰে। আমাৰ নিজৰ আচৰণ আৰু কাৰ্যই আনক শত্ৰু হ’বলৈ বাধ্য কৰে। ইয়াৰ পৰা বাচিবলৈ হ’লে সদায় আনৰ মংগল চিন্তা কৰিব লাগে। যদি আমি আনৰ বেয়া নিবিচাৰোঁ, তেন্তে কোনেও অকাৰণত আমাৰ অনিষ্ট নকৰে।
********